ความลำบากใจของไป๋ฮั่ว เสี่ยวเหมาไม่เข้าใจ แต่ชายวัยกลางคนที่ผ่านโลกมามากกลับเข้าใจ
หลักการยิ่งใหญ่ในหนังสือแก้ปัญหาความจริงตรงหน้าไม่ได้
ศีลธรรมที่หลุดลอยจากความเป็นจริง มีแต่จะลากทุกคนลงนรก
ในสถานการณ์เช่นนี้ จำเป็นต้องมีใครสักคนรับบทเป็นเผด็จการ ตัดสินใจอย่างรวดเร็ว แม้จะเป็นทางเลือกที่ผิดศีลธรรมแต่ถูกต้องก็ตาม
ดันเจี้ยนต้องเดินหน้าต่อ
พวกเขาต้องมีชีวิตรอด
การนิ่งเงียบอาจช่วยรักษาชื่อเสียงไว้ได้
แต่การเสียเวลาโต้เถียงนั้นไร้ประสิทธิภาพ และผลลัพธ์ก็ควบคุมไม่ได้
พวกเขาจำเป็นต้องตัดสินใจให้เร็ว
ส่วนคนที่ตัดสินใจ ต้องแบกรับคำครหาว่าเสแสร้งมีคุณธรรม
เสี่ยวเหมานั่งอยู่บนพื้น สีหน้าไม่น่าดู
เขาไม่เข้าใจเรื่องพวกนี้
ซูชิงอวี๋เป็นคนตรงไปตรงมามากกว่า
เธอแทบไม่เคยเข้าไปก้าวก่ายการตัดสินใจของคนอื่น
ในเมื่อไป๋ฮั่วเลือกแล้ว ซูชิงอวี๋ก็ปล่อยให้ทั้งสองคนออกมา
ผู้ช่วยอู๋ฉิวพาไป๋ฮั่วไปที่ห้องทำงานของซูชิงอวี๋
ส่วนซูชิงอวี๋หันไปมองชายวัยกลางคน «ไปกันเถอะ เราไปศาลเทพห้าทางนั่นกัน»
ชายวัยกลางคนเดินตามเธอไป
พวกเขาขึ้นลิฟต์ลงไปชั้นล่าง
ชั้นที่เพิ่งอยู่เมื่อครู่เป็นชั้นทำงานปกติ
นอกจากใช้กักขังผู้เข้ารับการทดสอบแล้ว ก็ไม่มีอะไรผิดปกติ
เมื่อถึงชั้น -1
บรรยากาศโดยรอบก็เปลี่ยนไป
ถ้าชั้นบนเป็นอาคารสำนักงานทันสมัยหรูหรา
ชั้นล่างก็เหมือนที่ว่าการเก่าจากยุคก่อนซึ่งหลงเหลือมา
ห้องใต้ดินแห่งนี้ขุดไว้กว้างขวาง ราวกับนำที่จอดรถสองชั้นมารวมกัน
ทางเดินลึกมืด พื้นปูด้วยแผ่นหินสีเขียว อากาศอบอวลด้วยกลิ่นอับชื้น แสงไฟสลัวเย็นเยียบส่องลงบนร่างของทั้งสอง ทอดเงายาวเหยียด