งานลีลาศเริ่มขึ้น
เซินซือเหนียนเชิญลั่วจื่อเซวียนเต้นรำ ลั่วจื่อเซวียนเหลือบมองสีหน้าบิดา ก่อนหลุบตาวางมือลงบนฝ่ามือของเซินซือเหนียน
ลั่วอวี่หนวนมีภารกิจติดตัว จึงอยู่ข้างไป๋ฮั่ว
ส่วนซูชิงอวี๋เตรียมเต้นรำกับยมทูตตัวน้อยของเธอ
แสงไฟระยิบระยับ ทำนองเพลงไพเราะ ห้องจัดเลี้ยงอบอวลไปด้วยเสียงหัวเราะและความครื้นเครง
ลั่วจื่อเซวียนเรียนเต้นรำมาตั้งแต่เด็ก ครูผู้สอนของเธอเป็นนักเต้นชื่อดังระดับนานาชาติ เธอพลิ้วไหวอยู่กลางฟลอร์เต้นรำ กลายเป็นจุดสนใจของทุกคน
“คนนั้นคือแก้วตาดวงใจของตระกูลลั่วใช่ไหม ได้ยินว่าเคลียร์ดันเจี้ยนไปหลายแห่งแล้ว”
“ก็เธอนั่นแหละ ออกจากดันเจี้ยนมาได้อย่างปลอดภัย ไม่ขาดแขนขา ตระกูลลั่วนี่ไม่มีวี่แววว่าจะเสื่อมถอยเลยจริง ๆ!”
“ผู้ชายที่เต้นรำกับเธอเป็นใคร หน้าตาหล่อมาก”
“ไม่เคยเห็นมาก่อน อาจเป็นแค่คนตัวเล็ก ๆ ก็ได้”
“คนที่ได้เต้นรำกับคุณหนูคนโตของตระกูลลั่ว ย่อมต้องมีอะไรไม่ธรรมดาอยู่แล้ว”
“ลูกชายคุณก็เคลียร์ด่านสามดาวมาแล้วแห่งหนึ่งไม่ใช่หรือ?”
“ให้พวกหนุ่มสาวได้ทำความรู้จักกันก็ดีนะ ถึงลูกชายคุณจะขาขาดไปข้างหนึ่ง แต่ก็ใช่ว่าจะไม่มีโอกาสเสียหน่อย”
“ฮึ คุณเอาเวลาไปสนใจเรื่องในบ้านตัวเองก่อนเถอะ”
“ได้ยินว่าคู่ของคุณหายตัวไปเกินเจ็ดวันแล้วนี่”
ผู้คนที่อยู่ในงานต่างมีความคิดของตัวเอง
งานเต้นรำครั้งนี้ไม่ใช่แค่การเต้นรำธรรมดา
ตำแหน่งบนฟลอร์เต้นรำและการเลือกคู่เต้น ล้วนเป็นสัญลักษณ์แสดงฐานะ
ซูชิงอวี๋เต้นรำกับสิ่งประหลาดสยอง มนุษย์รอบข้างจึงรักษาระยะห่างจากเธออย่างระมัดระวัง
เธอกลับพอใจที่ได้อยู่อย่างสงบ
ซีเหมินเก็บงำไอสีดำที่แผ่ออกมาจากร่าง แล้วค่อย ๆ นำทางซูชิงอวี๋ ช่วยให้เธอหาจังหวะและก้าวเต้นที่ถูกต้อง