ไป๋ฮั่วเดินไปข้างหน้าสองสามก้าว สายตาหยุดอยู่บนร่างหญิงตั้งครรภ์ผู้น่าสงสาร
หญิงตั้งครรภ์กอดท้องตัวเองแน่น ด้วยความหวาดกลัวจนไม่มีน้ำตาไหลออกมาสักหยด มีเพียงเหงื่อเย็นที่ซึมออกจากหน้าผากและฝ่ามือไม่หยุด
ซูชิงอวี๋ขมวดคิ้วเล็กน้อย สองคนนี้มีบทบาทไม่มากนักในเรื่อง “ความสยองมาเยือน” ส่วนใหญ่มักปรากฏอยู่ในบทสนทนาของคนอื่น
สิ่งที่ถูกพูดถึงเกี่ยวกับพวกเขามากที่สุดก็คือความโหดเหี้ยม กระหายเลือด และไร้มนุษยธรรม
พวกเขาเคยฆ่าหญิงสาวแสนสวยคนหนึ่งที่อยู่ข้างกายเซินซือเหนียน ทำให้เซินซือเหนียนสาบานว่าจะตามไปแก้แค้น
ชายหนังดำหันไปถามหญิงงามป่วยว่า “คนนี้นับเป็นหนึ่งคน หรือนับเป็นสองคน?”
หญิงงามป่วยยิ้มหวาน “ยังไม่คลอดออกมา ย่อมนับเป็นหนึ่งคนสิ”
“ฟังคุณก็แล้วกัน”
ฟังแล้วชวนให้รู้สึกคลื่นไส้
ซูชิงอวี๋กวาดตามองหาท่ามกลางฝูงชน เธอมองหาเซินซือเหนียนกับลั่วจื่อเซวียน
เรื่องเครื่องรางนั้น มีเพียงลั่วพ่อ ลั่วแม่ และลั่วจื่อเซวียนเท่านั้นที่รู้
ลั่วพ่อเองก็เป็นคนที่เคยผ่านสถานการณ์ใหญ่มาแล้ว
ถ้าตอนนี้เขาไม่ทำอะไรเลย ตระกูลลั่วย่อมเสื่อมเสียชื่อเสียงอย่างแน่นอน
เขารวบรวมความกล้าเดินออกมา แล้วพูดกับชายหนังดำว่า “คุณครับ โปรดอย่าทำร้ายผู้บริสุทธิ์
เครื่องรางที่พวกคุณพูดถึง ไม่มีใครที่นี่รู้จริง ๆ
ถ้าพวกคุณต้องการ บ้านตระกูลลั่วก็อยู่ตรงนั้น จะค้นหาเท่าไรก็ได้ ผมจะไม่ขัดขวางเด็ดขาด”
ถึงอย่างไรคนที่ไม่ได้มีสายเลือดตระกูลลั่วก็เอาเครื่องรางไปไม่ได้
เครื่องรางนั้นเขาอุตส่าห์หามาอย่างยากลำบาก ไม่มีทางยกให้คนแปลกหน้าเปล่า ๆ แน่นอน
แม้หญิงตั้งครรภ์คนนั้นจะน่าสงสาร แต่คนที่น่าสงสารบนโลกนี้มีมากมาย ไม่ใช่หน้าที่เขาต้องไปสงสารเสียหน่อย