บนกำแพงที่เดิมว่างเปล่า จู่ ๆ ก็ปรากฏประตูสีชมพูบานหนึ่ง
เขาได้ยินเสียงนกกระพือปีก
เมื่อลืมตาขึ้น
อวี๋ปัวเห็นประตู จึงดึงเสื้อกาวน์สีขาวที่กำลังไหลลงให้เข้าที่ เขากวาดตามองรอบ ๆ เมื่อแน่ใจว่าไม่มีใครอยู่แถวนั้นแล้ว ก็เดินเข้าไปในประตูบานนั้น
ภายในประตู มีกรงนกสีชมพูขนาดมหึมาแขวนอยู่กลางห้อง
ภายในกรงมีนกกาเหว่ากลุ่มหนึ่งอาศัยอยู่ ปีกของพวกมันหายไปหมดแล้ว พวกมันเบียดรวมกัน ขนทั่วร่างถูกถอนจนเกลี้ยง แผ่นหลังโล้นเลี่ยน เผยให้เห็นเนื้อสีชมพู ดูน่าเกลียดเหลือทน
พื้นถูกปกคลุมด้วยเนื้อเหนียวหนืดชั้นหนึ่ง ราวกับพรมสีแดงสด
กลิ่นคาวสนิมลอยอบอวลในอากาศ
อวี๋ปัวยกแขนเสื้อกว้างขึ้นปิดจมูก ก่อนชูมือที่เข้าเฝือกของตัวเองขึ้น
เขาบ่นว่า
“ฉันทำตามที่คุณบอก ไปหาเรื่องนักวิจัยคนใหม่มาแล้ว
นี่ไง ผลที่ได้”
พวกนกในกรงได้ยินอวี๋ปัวพูด ก็ส่งเสียงจิ๊บจั๊บขึ้นมา
เสียงหลายเสียงปะปนกัน
ฟังดูคล้ายเสียงหัวเราะอันน่าสะพรึงกลัวเป็นพิเศษ
“กึก ๆ ๆ… กึก ๆ ๆ…”
ส่วนในความมืด ดวงตาหยีเล็กของอวี๋ปัวพลันเปิดกว้าง รอยยิ้มกลับมาปรากฏบนใบหน้าอีกครั้ง แววตาฉายประกายประหลาด
เขาเรียนรู้มาตั้งแต่เด็ก จึงฟังภาษาของสิ่งประหลาดสยองออก
ตีหนึ่ง
ซูชิงอวี๋หาวไม่หยุด น้ำตาไหลพราก เธออาศัยกาแฟร้อนประคองตัวจนอยู่ถึงเวลานี้ได้
เธอไปสมทบกับไป๋ฮั่ว