“ขอดูกระดาษแผ่นที่ซ่อนอยู่ในกระเป๋าเสื้อของคุณหน่อย”
ซูชิงอวี๋เม้มริมฝีปากเบา ๆ ใจสั่นไหว ดวงตาวูบวาบขณะมองตู้อวี๋อย่างไม่อยากเชื่อ
เขารู้เรื่องกฎได้อย่างไร?
ในดันเจี้ยน กฎมีไว้ให้บริการมนุษย์ ส่วนสิ่งประหลาดสยองกับมนุษย์ที่ปนเปื้อนอย่างหนัก หากไม่มีคำสั่งจากเจ้านาย ก็มักไม่ลงมืออ่านกฎด้วยตัวเอง
เมื่อเห็นซูชิงอวี๋เงียบงัน ตู้อวี๋ก็พูดต่ออย่างได้ใจเล็กน้อย “ตัวเล็กชิงอวี๋ อย่ามองฉันด้วยสายตาแบบนั้นสิ
ฉันบอกแล้วไง ว่าฉันรู้มากกว่าคุณตั้งเยอะ
รักษาความสัมพันธ์ที่ดีกับฉันไว้ จะช่วยให้คุณออกจากที่นี่ได้เร็วขึ้น”
“ตู้อวี๋ ของสิ่งนี้ให้คุณไม่ได้” ซูชิงอวี๋สอดมือเข้าไปในกระเป๋า นิ้วกำกระดาษกฎไว้แน่น เธอนั่งอยู่บนเก้าอี้ เงยหน้าขึ้นแล้วพูดอย่างสงบนิ่ง “พูดจริง ๆ นะ สิ่งที่คุณพูดทำให้ฉันประหลาดใจมาก
สิ่งประหลาดสยองตัวหนึ่ง แต่กลับใกล้ชิดกับมนุษย์ถึงเพียงนี้
แม้คุณจะพยายามแสดงตัวให้เหมือนมนุษย์มากที่สุดแล้ว แต่รายละเอียดเล็ก ๆ บางอย่างก็ยังไม่สมบูรณ์แบบ”
อย่างเช่นอุณหภูมิฝ่ามือของตู้อวี๋ แม้เขาจะทำให้มันอุ่นอยู่เสมอ แต่ไม่ว่าจะอยู่ในห้องทำงานที่เปิดเครื่องปรับอากาศ หรือโถงทางเดินที่ไม่ได้เปิดเครื่องปรับอากาศ อุณหภูมิร่างกายของเขาก็คงที่เกินไป
ราวกับถูกกำหนดไว้ล่วงหน้า
“ใจของฉันอยู่ฝ่ายมนุษย์” ตู้อวี๋หลุบตาลง เมื่อเห็นว่าหลอกซูชิงอวี๋ไม่ได้ จึงไม่ปฏิเสธสถานะสิ่งประหลาดสยองของตัวเองอีก
“ขอเตือนด้วยความหวังดีนะ มนุษย์ไม่พูดคำว่ามนุษย์ติดปากอยู่ตลอดหรอก” ซูชิงอวี๋คาดเดาจากพฤติกรรมช่วงนี้ของตู้อวี๋ “บนตัวคุณมีตราของฉีหมิงซิง แต่คุณกลับไม่สวมชุดทำงานของโรงงานเครื่องดื่มฉีหมิงซิง แสดงว่าคุณสังกัดกลุ่มบริษัทฉีหมิงซิง แต่ไม่ใช่คนของโรงงานเครื่องดื่มฉีหมิงซิง”