“เพื่อนร่วมงานทุกคน อาหารปลอดภัยวันนี้คือคุณยายที่เข็นรถเข็นอาหารอยู่ตรงทางเดิน ของที่ขายบนรถเข็นคือเค้กครีม”
ในกลุ่มแชตมีรูปภาพถูกส่งมาอีกใบ
ในภาพ คุณยายสวมชุดกระโปรงสีชมพูยืนอยู่ตรงทางเดิน กำลังเข็นรถเข็นอาหารเก่าคร่ำคร่า
เค้กครีมบนรถเข็นดูไม่น่ากินเอาเสียเลย แถมครีมด้านบนยังเป็นสีแดงประหลาด
เพื่อนร่วมงานคนอื่น ๆ ตอบกลับในกลุ่ม
“เชื่อถือได้!”
“ถึงขั้นควรนำไปบูชาในศาลบรรพชนหลวง!”
“ในที่สุดวันนี้ก็มีข้าวกินแล้ว!”
ที่แท้ในกลุ่มนี้ยังแบ่งปันกันด้วยว่าแต่ละวันมีอาหารปลอดภัยอะไรบ้าง
โรงงานเครื่องดื่มฉีหมิงซิงไม่ได้จัดอาหารสามมื้อให้ คนที่นำอาหารมาขายล้วนสวมเสื้อผ้าจากโลกภายนอก
คนเหล่านั้นรับธนบัตรเงินตราใต้พิภพเป็นค่าตอบแทน แลกกับการจัดหาอาหารให้
ซูชิงอวี๋พบว่าพนักงานในกลุ่มนี้มีกลิ่นอายของการใช้ชีวิตมากกว่า แม้พวกเขาจะไม่มีกฎให้ยึดถือ แต่ก็พอจะคลำหาวิธีเอาชีวิตรอดในโรงงานแห่งนี้ได้แล้ว
รูปโปรไฟล์ของผู้อำนวยการเป็นสีเทา
ซูชิงอวี๋กดดูรูปโปรไฟล์ของผู้อำนวยการแล้วขยายภาพ จึงเห็นว่าเขาเป็นชายวัยกลางคนหน้าตาใจดี หน้าเหลี่ยม ใบหน้ามีสัดส่วนสมส่วน คิ้วขมวดเข้าหากันเป็นรูปอักษรที่หมายถึงแม่น้ำ
เมื่อกดดูโพสต์โซเชียลของเขา ก็พบว่าแทบจะโพสต์เพียงปีละหนึ่งครั้ง
โพสต์โซเชียลเมื่อต้นปีนี้แนบภาพโรงงานเครื่องดื่มฉีหมิงซิงที่เพิ่งสร้างเสร็จ
คำบรรยายใต้ภาพ: ความหวังใหม่
โพสต์โซเชียลเมื่อปีก่อนเป็นภาพพายุฝน
คำบรรยายใต้ภาพ: พายุใกล้จะมาเยือน ลมพัดโหมไปทั่วทุกทิศ
โพสต์โซเชียลเมื่อสองปีก่อนมีเพียงข้อความสั้น ๆ ว่า รับสมัครงาน เงินเดือนสูง
ซูชิงอวี๋อนุมานจากโพสต์โซเชียลของเขาว่า การฟื้นคืนชีพของสิ่งประหลาดสยองเริ่มปรากฏเค้าลางมาตั้งแต่สองปีก่อนเป็นอย่างน้อย เพียงแต่มหาชนไม่รู้เรื่อง ถูกปิดหูปิดตาไว้