“ขนไม่ไหว……คั่กคั่กคั่ก……ช่วยหน่อย”
เสียงนั้นเหมือนดังมาจากด้านหลัง แต่ซูชิงอวี๋ไม่แน่ใจ เธอเลือกวิธีที่ปลอดภัยที่สุด นั่นคือไม่ตอบสนอง
คู่มือปฏิบัติงานคนส่งของ [โรงงานเครื่องดื่มฉีหมิงซิง] ข้อที่หนึ่ง
[หน้าที่ของคุณมีเพียงขับรถไปยังพื้นที่ที่กำหนด ไม่รวมการขนถ่ายสินค้า
หลังออกจากโรงงานเครื่องดื่มฉีหมิงซิง ไม่ว่าคุณจะเห็นอะไรหรือได้ยินอะไร โปรดอย่ายื่นศีรษะหรือมือออกนอกหน้าต่าง และอย่าสนใจคนที่อยู่นอกรถ เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดอุบัติเหตุ]
ซูชิงอวี๋ไม่ได้รับผิดชอบการขนถ่ายสินค้า
เธอแค่นั่งอยู่บนเบาะคนขับ รอเสียงกระดิ่งครั้งที่สองอย่างเงียบ ๆ
ด้านหลังมีเสียงคนขึ้นรถดังขึ้นเป็นระยะ
หลังจากสิ่งเหล่านั้นขึ้นรถแล้ว ก็ไม่ส่งเสียงอีก
“ติ๊งต่อง——”
เสียงกระดิ่งครั้งที่สองดังขึ้น แต่ซูชิงอวี๋ไม่ได้ยินเสียงสิ่งเหล่านั้นลงจากรถ
คู่มือปฏิบัติงานคนส่งของ [โรงงานเครื่องดื่มฉีหมิงซิง] ข้อที่สาม
[หากยังมีใครอยู่ในรถหลังเสียงกระดิ่งครั้งที่สองดังขึ้น โปรดพาคนนั้นกลับไปยังโรงงานเครื่องดื่มฉีหมิงซิง]
ประเด็นสำคัญคือ สิ่งเหล่านั้นไม่ใช่คน
จะพาสิ่งพวกนั้นกลับไปได้หรือเปล่า?
ซูชิงอวี๋ค้นหาไฟล์เสียงที่เตรียมไว้ล่วงหน้าในมือถือ แล้วเปิดเสียงบันทึก “ช่องบรรทุกสินค้ากำลังจะปิด โปรดผู้ที่ไม่เกี่ยวข้องลงจากรถโดยเร็ว”
แต่สิ่งเหล่านั้นกลับไม่ยอมลงจากรถ
ซูชิงอวี๋จึงทำได้เพียงปิดช่องบรรทุกสินค้าโดยเร็ว
เธอรู้สึกเย็นวาบไปถึงสันหลัง ทั้งที่ไม่ได้เปิดเครื่องปรับอากาศในช่องบรรทุกสินค้า แต่ซูชิงอวี๋กลับสัมผัสได้ถึงไอเย็นสายหนึ่ง