“ครอบครัวที่ยังมีชีวิตอยู่หรือ?” ในโลกของไร้ใจ คนที่จากไปแล้วก็ล่วงลับไปนานแล้ว ต่อให้ยังมีชีวิตอยู่ สำหรับสิ่งประหลาดแล้วก็เป็นเพียงวัตถุดิบชนิดหนึ่งที่พอจะเรียกชื่อได้
ไม่มีอะไรพิเศษเลย
และก็ไม่ควรพิเศษด้วย
ตู้อวี๋นอนอยู่ท่ามกลางฝูงนก ร่างเต็มไปด้วยเมือกสีแดงเหนียวหนืด สิ่งเหล่านั้นล้วนเป็นซากนกกาเหว่าที่เน่าเปื่อยแล้ว เขาดูสะบักสะบอมอยู่บ้าง แต่ก็ยังคงรักษารูปร่างมนุษย์ที่ตนใส่ใจไว้ “ครอบครัวก็คือครอบครัว นั่นเป็นสิ่งที่พวกคุณไม่มีวันมีได้ ถึงพวกเราจะเป็นสิ่งประหลาดเหมือนกัน แต่สิ่งประหลาดแต่ละตนก็แตกต่างกัน”
โยวโยวอ้าปากหาว แล้วถามคำถามแทงใจดำออกมาหลายข้อ “ครอบครัวของคุณรักคุณไหม? พวกเขาจะรักคุณจนเนื้อของคุณอร่อยขึ้นเลยหรือเปล่า? หรือเป็นแค่คุณฝ่ายเดียวที่คิดว่าพวกเขาเป็นครอบครัว? แต่พวกเขาไม่ยอมรับคุณสินะ ฮิ ๆ ๆ”
ที่นี่เป็นอาณาเขตของตู้อวี๋ เขาจึงไม่ค่อยต้อนรับสิ่งประหลาดจากภายนอกที่เข้ามาในพื้นที่ซึ่งตนควบคุม
นอกจากโยวโยวที่มีสถานะสูงกว่าเขา และนับได้ว่าเป็น “เพื่อน” แล้ว เขาก็ไม่ค่อยยินดีต้อนรับสิ่งประหลาดตนอื่น
“แล้วเจ้านายของคุณรักคุณหรือเปล่า?” ตู้อวี๋เอียงศีรษะมองโยวโยว ยกมุมปากเป็นรอยยิ้มขบขัน ผิวบนใบหน้าก็ปริแตกเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งรอย “ช่วงที่คุณเก็บเขี้ยวเล็บแล้วทำตัวเป็นหมา เจ้านายเคยกอดคุณบ้างไหม? เธอรักคุณดีหรือเปล่า? เคยให้คุณกินนิ้วสักนิ้วไหม?”
ใบหน้าที่แต่งแต้มด้วยสีแดงขาวของโยวโยวบิดเบี้ยวขึ้นทันที เขาเชื่อมั่นอย่างแน่วแน่ เอ่ยราวกับกำลังปฏิญาณว่า “สักวันเจ้านายจะรักฉัน แล้วเต็มใจให้ฉันกินเอง”