กิจกรรมสิ้นสุดลง
ยามค่ำคืน หอพักชั้นสี่
ซูชิงอวี๋เดินไปตามทางเดินแคบยาว ผ่านเหล่าอาสาสมัครที่กำลังวุ่นวาย แล้วก็พบห้องพักของตัวเอง
เมื่อผลักประตูเข้าไป ก็เห็นเหวินเสวี่ยฉาอยู่ข้างในด้วย เธอกำลังพอกหน้า ยกขาทั้งสองข้างพาดไว้บนโต๊ะ มือหนึ่งถือสมุด จด ๆ เขียน ๆ อยู่
พอเห็นซูชิงอวี๋กลับมา เธอก็รีบลดขาลงทันที ก่อนเอ่ยอย่างระแวดระวังว่า “ทำไมเธอยังไม่เปลี่ยนกลับไปใช้สถานะเดิมอีกล่ะ?”
“ผู้ดูแลผู้ป่วยต้องเข้าเวรกลางคืน ฉันขี้เกียจไป พรุ่งนี้ค่อยเปลี่ยน” ซูชิงอวี๋ดึงเก้าอี้ข้างโต๊ะหนังสือมานั่ง “ไม่รังเกียจที่จะแบ่งปันกฎให้ฉันฟังหน่อยใช่ไหม?”
“รังเกียจมาก!” เหวินเสวี่ยฉาคว่ำสมุดในมือลงบนโต๊ะ “เธอก็เป็นอาสาสมัครแค่คืนเดียว จะเอากฎไปทำไม?”
“งั้นฉันหาเองก็ได้”
“เดี๋ยวก่อนสิ” เหวินเสวี่ยฉาลุกขึ้น
เธอเดินไปที่โต๊ะหนังสือข้างซูชิงอวี๋ แล้วกดอีกฝ่ายให้นั่งลงตามเดิม
จากนั้นเหวินเสวี่ยฉาก็พิงโต๊ะหนังสือ ชูนิ้วขึ้นสามนิ้ว จ้องตาซูชิงอวี๋แล้วกล่าวอย่างหนักแน่นว่า “สถานะอาสาสมัครอันตรายมาก
ฉันสาบานเลยว่า สถานะนี้มีเรื่องแข่งขันกับรปภ.เป็นหลัก ไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดูแลผู้ป่วยเลยแม้แต่น้อย”
ซูชิงอวี๋มองการกระทำของเธอ แล้วเอ่ยอย่างเรียบเฉยว่า “เธอกลัวอะไรอยู่?”
“การประเมินผลงานมีที่หนึ่งได้แค่คนเดียว” เหวินเสวี่ยฉาจ้องตาซูชิงอวี๋ตอบ สำหรับตำแหน่งที่หนึ่งนั้น เธอมุ่งมั่นจะคว้ามาให้ได้ “ฉันกำจัดอาสาสมัครส่วนใหญ่ที่ขัดขวางฉันไปแล้ว อย่ามาขวางทางฉันล่ะ”