เสียงสนทนาระหว่างเฉินม่านอวี่กับชายคนหนึ่งดังออกมาจากหอพักพนักงาน
เสียงหนึ่งอ่อนโยนละมุนละไม อีกเสียงคลุมเครือชวนให้ใจหวั่นไหว
“คุณไม่เหมือนกับที่ผมจินตนาการไว้เลย” น้ำเสียงของชายหนุ่มเจือความมึนเมาอยู่หลายส่วน
เฉินม่านอวี่ตอบพร้อมรอยยิ้ม “แล้วในจินตนาการของคุณ ฉันเป็นแบบไหนล่ะ”
“ผมคิดว่าตอนสัมผัสผิวของคุณ มันจะเย็นเยียบกว่านี้
ผมคิดว่าดวงตาของคุณจะไม่สะท้อนภาพของผม
ผมคิดว่าคุณจะไม่มีเสียงหัวใจเต้น
ผมคิดว่า...คุณคงไม่เข้าใจความรักใคร่ของมนุษย์”
คำพูดของชายหนุ่มฟังดูไร้เดียงสาอยู่บ้าง
เฉินม่านอวี่เอนกายอยู่ในอ้อมแขนของชายหนุ่ม มือที่ทาเล็บสีแดงชาดลูบแก้มเขาเบา ๆ “ฉันเข้าใจ ฉันเข้าใจทุกอย่าง
คุณกอดฉันได้นะ ตอนที่ฉันอยู่ในอ้อมแขนของคุณ คุณก็จะเข้าใจเองว่าฉันกับคุณเหมือนกัน
ทุกคืนฉันแอบอยู่ที่ระเบียงคุยกับคุณ แล้วจะไม่ชอบคุณได้ยังไงล่ะ”
“ทุกคืนผมปีนขึ้นมาตามท่อน้ำ ก็แค่อยากเจอหน้าคุณสักครั้ง” ชายหนุ่มจับมือซุกซนของเธอไว้ แล้วถามอย่างซาบซึ้ง “ที่รัก เราต้องทำยังไงถึงจะอยู่ด้วยกันตลอดไปได้”
“คุณยอมมอบทุกสิ่งทุกอย่างให้ฉันไหม”
ชายหนุ่มรีบแสดงความรู้สึกของตน วางมือของเฉินม่านอวี่ลงบนหัวใจที่กำลังเต้นแรงของตัวเอง “ยอม ผมยอม”
วินาทีต่อมา มือของเฉินม่านอวี่แทงทะลุหัวใจเขา ผ่าอกอุ่น ๆ ออก ท่ามกลางสีหน้าไม่อยากเชื่อของชายหนุ่ม เธอควักหัวใจออกมา แล้วลิ้มรสเลือดเนื้อของเขา