ในที่สุด ซูชิงอวี๋ก็ไม่ได้ร้องเรียน เพราะไม่รู้ว่าตัวอักษรสีดำถูกมลพิษหรือไม่ อาหารคราวนี้มีปัญหาแค่เล็กน้อย ยังพอกินให้อิ่มท้องได้
หากกฎข้อนี้ถูกมลพิษ แล้วซูชิงอวี๋เลือกที่จะร้องเรียน ก็อาจทำให้คนส่งอาหารโกรธได้
ประโยคแรกของกฎข้อที่เจ็ดใน【ร้านเสื้อผ้าไป๋อี้ไป๋ซุ่น】
【อาหารสามมื้อให้กินที่ร้าน ฉันสั่งอาหารส่งไว้ให้พวกเธอทั้งมื้อเช้า มื้อกลางวัน และมื้อเย็น (อย่าลืมกินข้าว)】
คำว่า “อย่าลืมกินข้าว” อยู่ในวงเล็บ
หลังผ่านไปหนึ่งช่วงเช้า ซูชิงอวี๋กับหวังเหมยต่างสัมผัสได้ว่า ในดันเจี้ยนแห่งนี้ร่างกายและจิตใจถูกใช้ไปอย่างหนัก
อาหารจึงสำคัญอย่างยิ่ง
ตอนนี้แหล่งอาหารเพียงแห่งเดียวในดันเจี้ยน คืออาหารส่งที่คุณย่าสั่งไว้
หากการร้องเรียนทำให้คนส่งอาหารปฏิเสธที่จะมาส่ง หรือมีคนใส่อะไรลงไปในอาหาร อันที่จริงก็ไม่ใช่ปัญหาใหญ่อะไร เพราะซูชิงอวี๋มีแอปสมบัติใต้พิภพ ซึ่งใช้สั่งอาหารส่งในดันเจี้ยนได้
แต่ของที่สั่งผ่านแอปสมบัติใต้พิภพจะปรากฏขึ้นมาจากความว่างเปล่า
ซูชิงอวี๋จำเป็นต้องพูดคุยกับคนส่งอาหาร เพื่อทำความเข้าใจโลกภายนอกและเตรียมตัวสำหรับการออกจากดันเจี้ยนในภายหลัง
หลังรับประทานอาหารกลางวันและเก็บขยะเล็กน้อยแล้ว ซูชิงอวี๋กับหวังเหมยก็พิงอยู่หลังเคาน์เตอร์ หลับตาพักผ่อน