หลังจากเด็กหญิงยื่นกระดาษจดบันทึกให้ซูชิงอวี๋แล้ว ก็ส่ายหัวที่ใหญ่พอ ๆ กับตัวไปมาอย่างตื่นเต้น “เจ้าเคยรับปากแล้วว่าจะยกกระโปรงสีแดงให้พวกเรา……
ก๊าก ๆ ๆ……หนูช่วยเจ้าทำงานแล้ว คำสัญญาที่ให้ไว้เปลี่ยนไม่ได้
ถ้าเจ้าปฏิเสธหนู หนูจะเอาสิ่งที่สำคัญกว่าเสื้อผ้าไปจากตัวเจ้า”
ซูชิงอวี๋สแกนกระโปรงทั้งสองตัวเข้าระบบ ออกใบเสร็จ จากนั้นพับให้เรียบร้อยใส่ถุงช้อปปิ้ง แล้วหยิบธนบัตรเงินตราใต้พิภพของตัวเองสองร้อยใบมาเติมช่องว่างนั้น
“รับปากว่าจะให้แล้ว ฉันก็ไม่ผิดคำพูด” ซูชิงอวี๋ยื่นถุงช้อปปิ้งให้เด็กหญิง
เด็กหญิงฝาแฝดมองหน้ากัน ก่อนจะกระโดดโลดเต้นออกจากร้านเสื้อผ้าไป
ตอนจากไป พวกเธอยังเก็บขยะจากอาหารที่ส่งมาตอนกลางวันกลับไปด้วย
หวังเหมยเห็นกฎข้อใหม่ แม้เธอจะไม่เคยเข้าใจว่ากฎเหล่านี้มีไว้ทำอะไรกันแน่ แต่เธอก็ไม่ได้โง่
โดยเฉพาะเมื่อเห็นกฎข้อที่ 15
【ร้านเสื้อผ้าต้องมีพนักงานแนะนำสินค้า จงทิ้งเพื่อนร่วมงานของเจ้าไว้ในร้าน】
หวังเหมยพูดอย่างตื่นตระหนกเล็กน้อยว่า “กฎข้อที่ 15 หมายความว่ายังไงคะ?
หมายความว่าพวกเราต้องมีคนหนึ่งอยู่ในร้านเสื้อผ้าใช่ไหมคะ?
ไม่ได้สิคะ ฉันอยู่ที่นี่ไม่ได้ ฉันต้องกลับบ้านให้ได้
ลูกชายสุดที่รักของฉันยังรออยู่ที่บ้านนะ!”
หวังเหมยรู้สึกว่าชีวิตดี ๆ ของเธอเพิ่งจะเริ่มต้น เธอไม่ยอมอยู่ในร้านเสื้อผ้าที่ห่างไกลจากหมู่บ้านและร้านค้า แถมยังต้องรับมือลูกค้าหน้าตาประหลาดเหล่านั้นแน่นอน
“ใจเย็นก่อน กฎข้อที่ 15 เป็นตัวอักษรสีดำธรรมดา