“ปัง ปัง ปัง——”
เสียงเคาะประตูดังไม่หยุด บานประตูไม้สีขาวสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจากแรงเคาะด้านนอก ราวกับว่าวินาทีถัดไปจะแตกออกเป็นเสี่ยง ๆ
“บริษัทบ้าอะไรเนี่ย เข้าห้องน้ำยังจะเร่งอีก!” ซูชิงอวี๋ด่าพึมพำ แสร้งทำเป็นบ่น
เสียงเคาะประตูด้านนอกหยุดลง
ซูชิงอวี๋ถอนหายใจยาว เธอปล่อยมือของหญิงห้องข้าง ๆ ที่ตนเหยียบอยู่ หญิงคนนั้นเจ็บจนรีบดึงมือกลับ จากนั้นซูชิงอวี๋ก็ได้ยินเสียงประตูห้องข้าง ๆ เปิดออก
แบบนี้ หญิงห้องข้าง ๆ กับคนที่สวมรองเท้าหนังสีดำอยู่หน้าประตูก็จะได้เผชิญหน้ากัน
หญิงที่อยู่นอกประตูเหมือนเห็นสิ่งน่าสะพรึงกลัวบางอย่าง เธอพึมพำถ้อยคำที่ซูชิงอวี๋ฟังไม่เข้าใจด้วยอาการสั่นเทา ระหว่างนั้นยังมีเสียง “กึก ๆ ๆ” ดังแทรกขึ้นมา
“ปัง——” เสียงของทื่อกระแทกศีรษะ
หญิงคนนั้นล้มลงกับพื้นทันที ผ่านช่องว่างของคอกั้นในห้องน้ำ ซูชิงอวี๋เห็นหญิงคนนั้นนอนตาเบิกกว้าง ใบหน้าบิดเบี้ยว จ้องตรงมาทางเธอ
เลือดไหลออกมาจากท้ายทอยของหญิงคนนั้นมากมาย เลือดข้นค่อย ๆ แผ่ซึมไปบนพื้นห้องน้ำ
คนที่สวมรองเท้าหนังสีดำด้านนอกก้มตัวลง หัวใจของซูชิงอวี๋เต้นรัวไปตามการเคลื่อนไหวของอีกฝ่าย ความเย็นยะเยือกผุดขึ้นจากแนวกระดูกสันหลัง
เธอค่อย ๆ เหยียบขึ้นไปบนขอบโถส้วม เพื่อว่าเวลาคนด้านนอกก้มตัวลง จะได้มองไม่เห็นเท้าของเธอ
มือใหญ่หยาบกร้านข้างหนึ่งคว้าขาของหญิงที่อยู่ด้านนอกประตู แล้วลากร่างของเธอออกไป