โรงอาหารกว้างขวาง สว่างไสว สะอาดสะอ้าน
ประตูใหญ่เปิดอ้าอยู่ มองเห็นอาหารหลากหลายชนิดวางเรียงรายอยู่ตรงช่องตักอาหาร ไอร้อนลอยกรุ่นพร้อมกลิ่นหอมชวนเจริญอาหาร
ป้าให้อาหารแต่ละคนถือทัพพีเหล็กไว้ในมือ ใบหน้าแดงระเรื่อและมันเงา ต่อให้ไม่มีลูกค้าอยู่ตรงหน้า พวกเธอก็ยังยิ้มต้อนรับอย่างอบอุ่น
ที่นี่คือดันเจี้ยน สถานที่ที่ดูปกติเกินไปกลับยิ่งต้องระแวดระวัง
เมื่อตู้อวี๋กับซูชิงอวี๋เดินเข้าไปในโรงอาหาร รอยยิ้มบนใบหน้าของป้าให้อาหารก็ยิ่งกว้างขึ้น พวกเธอโบกมือเรียกอย่างกระตือรือร้น หวังให้ซูชิงอวี๋แวะมาซื้ออาหารที่ช่องของตน
แต่ซูชิงอวี๋คงทำให้ป้าให้อาหารต้องผิดหวัง
ด้านหนึ่งของโรงอาหารมีโต๊ะกับเก้าอี้วางเรียงกันอย่างเป็นระเบียบ ทั้งที่ถึงเวลาอาหารแล้ว แต่พนักงานที่มากินข้าวในโรงอาหารกลับมีไม่มาก
มีพนักงานสองสามคนนั่งอยู่ข้างโต๊ะเป็นครั้งคราว แต่สภาพมลพิษของพวกเขาก็รุนแรงอย่างยิ่ง
ซูชิงอวี๋เลือกนั่งในตำแหน่งที่ห่างจากคนอื่น
ตู้อวี๋พยายามเกลี้ยกล่อมให้ซูชิงอวี๋ไปตักอาหารที่ช่องแจกอาหาร แต่เธอยืนกรานปฏิเสธ “ขอโทษนะ แม่ไม่ให้ฉันกินของข้างนอก แม่บอกว่าอาหารข้างนอกไม่ดีต่อสุขภาพ”
“โตขนาดนี้แล้วยังฟังแม่อีกเหรอ”
“ฉันเป็นลูกแหง่ เป็นที่รักตัวน้อยของแม่ไปตลอดชีวิต”
ตู้อวี๋ถึงกับพูดไม่ออกเพราะซูชิงอวี๋
จากนั้นซูชิงอวี๋ก็หยิบข้าวกล่องอุ่นอัตโนมัติออกมาจากเป้สีดำ เปิดฝา หยิบช้อนส้อมกับซองผักออกมา แล้วเติมน้ำสะอาดเล็กน้อยลงไปตรงซองให้ความร้อนที่ก้นกล่อง ก่อนจะปิดฝา