เสียงหัวเราะของโยวโยวฟังประหลาด แต่กลับทำให้รู้สึกอุ่นใจ
ตามหลักแล้ว ทางเดินจากชั้นหนึ่งลงไปชั้นใต้ดินไม่น่าจะยาวขนาดนี้ แต่ซูชิงอวี๋ไถลลงไปอีกเกือบ 10 นาทีแล้ว ก็ยังไม่เห็นทีท่าว่าจะถึงปลายทาง
เธอสูดหายใจลึก ๆ แล้วตัดสินใจปล่อยมือ ปล่อยให้ทรายกับกรวดพาตัวเองไถลลงไป
ทันทีที่ปล่อยมือ ทางเดินนี้ก็ถึงปลายทางอย่างรวดเร็ว
โยวโยวนั่งยอง ๆ อยู่ใต้เตา กางแขนรอรับซูชิงอวี๋อยู่จริง ๆ
“ซี๊ด—หลบไป! อย่ามาขวางตรงนั้น!” ซูชิงอวี๋รีบเบรกตรงปากหลุม
จากนั้นตอนลงจากปากหลุม เธอเสียหลักเกือบพุ่งชนหัวโยวโยวเข้าให้จริง ๆ
“เจ้าเด่นเกินไปแล้ว มานั่งยอง ๆ ขวางปากหลุมทำไม? ฉันไม่ได้ตกลงมาจากฟ้าสักหน่อย ไม่ใช่เทศกาลอะไรแท้ ๆ ทำเอาฉันเกือบก้มหัวคำนับนายแล้ว” ซูชิงอวี๋ลูบเข่าที่กระแทก แล้วคว้าตัวโยวโยวพาไปยืนข้าง ๆ เปิดทางตรงปากหลุมไว้ ไม่ให้จู่อวี้กับเหวินเสวี่ยฉาตกลงมาชนปากโยวโยวเข้า
“ผมแค่อยากทำตัวให้เจ้าของประทับใจครับ”
ซูชิงอวี๋มองโยวโยวอย่างคลางแคลง “เมื่อกี้ตอนตอบฉัน นายช้าไปครึ่งจังหวะ”
โยวโยวพองแก้ม “ผมแค่กำลังคิดว่าจะใช้ท่าไหนต้อนรับเจ้าของดีครับ”
ซูชิงอวี๋ลูบหัวเล็ก ๆ ของเขา “ทำตัวว่าง่าย ๆ อย่าคิดอะไรแปลก ๆ พิสดารให้มาก แค่นั้นก็ดีที่สุดแล้ว”
โยวโยวเอียงคอมองซูชิงอวี๋ ไม่พูดอะไร
เขาแค่อยากให้เจ้าของรักเขามากขึ้นอีกหน่อย
แต่จิตใจมนุษย์ซับซ้อนเหลือเกิน เขาไม่เข้าใจมนุษย์ ไม่รู้ว่าต้องทำอย่างไรถึงจะบรรลุเป้าหมาย