ลิฟต์ส่งอาหารที่วิ่งขึ้นลงแบบนั้น ซูชิงอวี๋เคยเห็นในร้านอาหารมาแล้ว โดยทั่วไปต้องมีช่องแนวตั้งจึงจะติดตั้งได้
「เราลงไปทีละคน」จู่อวี้เกลียดสภาพแวดล้อมที่คับแคบและปิดทึบเป็นที่สุด เพราะมันทำให้เธอนึกถึงตอนเด็ก ๆ ทุกครั้งที่ทำผิด เธอจะถูกขังไว้ในตู้เสื้อผ้าใบใหญ่
ความไร้ที่พึ่งในวัยเยาว์แปรเปลี่ยนเป็นลูกศร พุ่งเข้าใส่ตัวเธอในวัยผู้ใหญ่
แต่ที่นี่คือดันเจี้ยน ไม่มีทางใจดีถึงขั้นคอยดูแลความเปราะบางของทุกคน
จู่อวี้ให้กำลังใจตัวเองอยู่ในใจ
เหวินเสวี่ยฉาครุ่นคิดไม่หยุด เธอกังวลว่าหากมีช่วงหนึ่งของช่องนี้แคบกว่าปกติ พอลงไปแล้วอาจติดแหง็ก ขยับไปไหนไม่ได้
สิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่าความตาย คือการรอคอยความตาย
หากติดอยู่ในนั้น ขึ้นก็ไม่ได้ ลงก็ไม่ได้ เช่นนั้นคงทำได้แค่รอความตายอย่างสิ้นหวังจริง ๆ
วิธีที่ปลอดภัยที่สุดคือเป็นคนที่สองที่ลงไป
คนแรกที่ลงไปจะผูกเชือกไว้ที่เอว แล้วเข้าไปสำรวจเส้นทาง หากช่องแคบเกินไปจนติด ก็ให้คนข้างบนลองดึงขึ้นมาได้
คนที่สองปลอดภัยที่สุด เพราะมีคนสำรวจทางอยู่ข้างหน้า จึงรู้ได้ว่าช่องนี้โล่งหรือไม่ อีกทั้งข้างบนยังเหลือคนคอยดึงเชือก มีคนอยู่ทั้งด้านบนและด้านล่าง จึงไปต่อหรือถอยกลับก็ได้
ส่วนอันตรายของคนที่สามคือ ต้องเป็นคนสุดท้ายที่ไป และไม่มีใครคอยดึงเชือกให้