“มืดขนาดนี้ ห้องครัวอยู่ที่ไหน?” เหวินเสวี่ยฉากระโดดลงมาจากกองขยะด้วย ทันทีที่เท้าแตะพื้น จู่อวี้ก็ปิดปากเธอแล้วลากไปหลบข้างหนึ่ง
เหวินเสวี่ยฉายังไม่ทันเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น
จู่อวี้บุ้ยคางไปทางหมอที่อยู่ตรงขอบตู้ขยะสีเขียว เป็นสัญญาณให้เหวินเสวี่ยฉาเงียบไว้
ข้อความครึ่งหลังของกฎข้อสองสำหรับพยาบาลแห่ง【บ้านพักคนชราทะเลสาบดำ】
【หมอสวมเสื้อกาวน์สีขาวและหน้ากากอนามัยสีฟ้า หากพบหมอในห้องใต้ดิน โปรดอย่าทักทายเขา】
หมอแทะอยู่ครู่หนึ่ง รอบปากเปรอะเปื้อนเลือดและเศษเนื้อ เขาหยิบชิ้นส่วนที่คล้ายกระดูกมือของมนุษย์ขึ้นมา หอบหายใจแรง แล้วเดินมาทางกองขยะ
กระดูกมือท่อนนั้นยังหยดเลือดอยู่
เหวินเสวี่ยฉาถึงเพิ่งเห็นหมอ เธอหดคอแล้วนิ่งเงียบ
หมอกลับเดินตรงมาหาจุดที่จู่อวี้กับเหวินเสวี่ยฉาซ่อนอยู่ เขาโน้มตัวลง ริ้วรอยหางตาพับซ้อน ก่อนเผยรอยยิ้มจนเห็นฟัน “สวัสดีคุณหนูทั้งสอง ลงมาตอนดึกแบบนี้ อยากกินมื้อดึกหรือ?”
อยู่ใกล้เกินไป
เหวินเสวี่ยฉาอดมองเลือดที่ติดอยู่ตามซอกฟันของหมอไม่ได้
ในกฎบอกว่าอย่าทักทาย ไม่ได้ห้ามพูดคุยเสียหน่อย
จู่อวี้สงบสติอารมณ์ ตอบอย่างเย็นชาว่า “พวกเราลงมาทำธุระนิดหน่อย เดี๋ยวก็ไปแล้ว”
จากนั้นจู่อวี้ก็ดึงมือเหวินเสวี่ยฉา ตั้งใจพาเธอออกไป
หมอกลับขวางหน้าพวกเธอไว้ พูดซ้ำว่า “สวัสดี… กึกกึกกึก… อยากกินมื้อดึกไหม?”
เขายื่นมือที่ขาดไปจ่อปากจู่อวี้
เหวินเสวี่ยฉาไม่รู้ว่ากฎของจู่อวี้คืออะไร แต่เห็นได้ชัดว่าหมอตรงหน้าเกี่ยวข้องกับกฎในเส้นทางของจู่อวี้ สิ่งเดียวที่เธอทำได้ตอนนี้คือหุบปากและเงียบไว้