“คุณดูสิ ฉันต่างจากปกติยังไงบ้าง?” อันเจียลู่จ้องซูชิงอวี๋ด้วยดวงตาดำสนิท ไดร์เป่าผมพันติดกับผมยาวหยักศกเล็กน้อยของเธอ ส่งกลิ่นไหม้เกรียม แต่เจ้าตัวกลับไม่รู้สึกตัวแม้แต่น้อย เธอกระชากผมออกมาพร้อมไดร์ จนหนังศีรษะหลุดติดออกมาเป็นชิ้นเล็ก ๆ “น่ารำคาญจัง ท้องฟ้าที่นี่ครึ้มตลอดเวลา ลมพาความชื้นจากทะเลสาบเข้ามาในบ้านพักคนชราหมดเลย ใช้ชีวิตทำงานในสภาพแวดล้อมแบบนี้ ฉันรู้สึกว่าผิวไม่กระชับเหมือนเมื่อก่อนแล้ว”
ไม่ใช่แค่ไม่กระชับเหมือนก่อนเท่านั้น
ใบหน้าของเธอเหมือนกระดาษชำระที่แช่น้ำจนเปื่อย
อาศัยไดร์เป่าผมช่วย ถึงค่อย ๆ กลับคืนสู่สภาพเดิม
ซูชิงอวี๋ไม่แม้แต่จะกระตุกหางตา “ไม่เห็นต่างตรงไหนเลย มาสก์หน้าแล้วก็อย่านอนดึก พรุ่งนี้ผิวจะดีขึ้น”
ภาพทั้งหมดสะท้อนอยู่ในกระจก
แต่อันเจียลู่ที่ถูกมลพิษเล่นงานกลับไม่รู้สึกว่ามีอะไรผิดปกติ
ซูชิงอวี๋มองภาพตรงหน้าด้วยสีหน้าไร้อารมณ์
โลกกลับตาลปัตรและบิดเบี้ยว ทุกสิ่งที่ผิดปกติกลายเป็นเรื่องปกติ
เธอไม่ใช่คนของที่นี่
ซูชิงอวี๋กำลังจะออกไป แต่อันเจียลู่กลับวางมือข้างหนึ่งบนไหล่เธอ “อย่าเพิ่งไป”
ไดร์เป่าผมถูกโยนลงน้ำทั้งอย่างนั้น ปลั๊กยังเสียบคาอยู่ วินาทีต่อมาก็เกิดเสียงเปรี๊ยะ ๆ ก่อนปลั๊กจะไหม้พังทั้งอัน
ไฟในห้องน้ำดับลง
ผ้าขนหนูของอันเจียลู่ตกลงไปในอ่างล้างหน้า แล้วไหลตามกระแสน้ำไปยังปากท่อระบายน้ำ
เธอยืนอยู่ด้านหลังซูชิงอวี๋ เอ่ยถามเสียงเย็นเยียบ “ผ้าขนหนูฉันตกน้ำ ช่วยเก็บให้หน่อยได้ไหม?”