พอคิดถึงตรงนี้ แม่เฉาก็รีบดึงพี่สะใภ้ใหญ่ตระกูลเฉาที่อยู่ข้าง ๆ มาต่อแถวแทนทันที
“สะใภ้ใหญ่ เธอเฝ้าแบ่งเนื้ออยู่ตรงนี้นะ ฉันจะไปจัดการธุระสักหน่อย!”
ไม่ทันรอให้พี่สะใภ้ใหญ่ตระกูลเฉาตอบ เธอก็หันหลังวิ่งกลับบ้านไปอย่างรวดเร็ว
แม่เฉาพุ่งตรงเข้าไปในห้องของเฉาเจี้ยนกั๋ว ลงกลอนประตูจากด้านใน ก่อนกระชากเฉาเจี้ยนกั๋วที่นอนคลุมโปงไม่เอาอะไรแล้วขึ้นมา
“ลูกชาย! อย่านอนแล้ว รีบไปหาหลิวม่านสิ เธอซื้อเนื้อดี ๆ ตั้ง 50 หยวน พูดจาดี ๆ หลอกเอาเนื้อกลับมาให้ได้ แม่จะทำให้กิน บำรุงร่างกายเสียหน่อย!”
ตอนนี้ผมของเฉาเจี้ยนกั๋วยาวจนปิดตาไปหมดแล้ว ไม่ได้สระมานาน เส้นผมจับกันเป็นช่อ แถมยังส่งกลิ่นเหงื่อกับกลิ่นมันเยิ้ม
ใบหน้าที่ครั้งหนึ่งยังพอดูได้ บัดนี้ก็ดูไม่ได้เอาเสียเลย
ดวงตาที่ซ่อนอยู่ใต้เส้นผมขุ่นมัว เขาสะบัดมือแม่เฉาออกอย่างหงุดหงิด แล้วล้มตัวกลับลงไปในผ้าห่ม พลางพูดเสียงเย็นชา
“ผมไม่ไป! พ่อของยัยหน้าตาน่าเกลียดนั่นยังไม่สนใจเธอเลย ยิ่งไม่มีทางมาสนใจผมหรอก ผมไม่อยากไปประจบยัยหน้าตาน่าเกลียดนั่น!”
เห็นเฉาเจี้ยนกั๋วหมดอาลัยตายอยาก แม่เฉาก็ทั้งโมโหทั้งปวดใจ
แต่ถึงอย่างไรเขาก็เป็นลูกชายคนเล็กที่เธอรักที่สุด แม่เฉาจึงอดทนเกลี้ยกล่อม
“ลูกนี่นะ หลิวม่านมีเงินซื้อเนื้อตั้ง 50 หยวน ครอบครัวเธอจะไม่ดูแลได้ยังไง!”
“ลูกพยายามเอาใจเธอให้มากหน่อย ทำให้เธอยอมมอบใจให้ลูกอย่างหมดหัวใจ พ่อเธอมีลูกสาวคนเดียว จะไม่ดูแลลูกเขยอย่างลูกจริง ๆ ได้ยังไง!”
แววตาของเฉาเจี้ยนกั๋วไหววูบ ในใจแอบแค้นหลิวม่านที่หลอกว่าตัวเองไม่มีเงินแล้ว
แต่แม่เฉาพูดมีเหตุผล เขาเองก็ไม่ยอมปล่อยให้ชีวิตพังไปตลอด สุดท้ายจึงลุกออกจากบ้านหลังถูกแม่เฉาเกลี้ยกล่อมอยู่นาน