หลินเสี่ยวเสี่ยวหันหลังให้ทางนี้ พอได้ยินก็แค่นเสียงแล้วตอกกลับเสียงดัง
“อยากฟ้องก็เชิญเลย ดูสิว่าระหว่างคุณที่โดนตัดสินว่ามีความผิดฐานอันธพาล กับอาเย่ที่ถูกลงโทษ ใครจะเป็นฝ่ายโดนกันแน่!”
ใบหน้าของเฉาเจี้ยนกั๋วเขียวคล้ำ แต่เขาไม่กล้าไปฟ้องจริง ๆ
อย่างแรกคือไม่กล้าหาเรื่องหลินเสี่ยวเสี่ยวในตอนนี้ อีกอย่างเป็นเขาเองที่เริ่มก่อน จึงรู้สึกผิดจนใจคอไม่ดี
เฉาเจี้ยนกั๋วจ้องแผ่นหลังของหลินเสี่ยวเสี่ยวเขม็ง ในใจทั้งแค้นทั้งเสียใจ
ถ้าไม่ใช่เพราะไม่รู้ว่าใครส่งข่าวให้บ้านหลิว เขาจะถูกปลดออกจากกองทัพได้อย่างไร!
ถ้าเขาไม่ถูกปลดออกจากกองทัพ ไอ้ทึ่มลู่เย่คงถูกเขาฆ่าตายไปนานแล้ว ส่วนหลินเสี่ยวเสี่ยวก็จะกลายเป็นผู้หญิงของเขา!
ลู่เย่เห็นอีกฝ่ายยังกล้ามองหลินเสี่ยวเสี่ยว จึงเตะเขาอีกทีจนคว่ำหน้าลงกับพื้น “ถ้ายังมองอะไรที่ไม่ควรมองอีก ระวังลูกตาจะหลุดออกมา!”
เห็นเฉาเจี้ยนกั๋วเจ็บจนลุกไม่ขึ้น ลู่เย่ก็แค่นเสียงเย็นชา เช็ดรองเท้ากับเสื้อของเขา แล้วในที่สุดก็ยอมปล่อยไป ก่อนเดินไปหาหลินเสี่ยวเสี่ยว
เขาจับมือหลินเสี่ยวเสี่ยวไว้
“ไปกันเถอะ เมียจ๋า อากาศแถวนี้โดนขยะบางคนทำให้สกปรก อยู่ต่อไปนาน ๆ เดี๋ยวลูกไม่สบาย!”
หลินเสี่ยวเสี่ยวหัวเราะแล้วพยักหน้า “อาเย่พูดถูก หยวนหยวน ไปกันเถอะ อย่ามองของสกปรกนั่นเลย!”
หลี่หยวนหยวนที่ยืนตาค้างส่งเสียงเอออออย่างเหม่อลอยสองครั้ง ก่อนเดินตามสองสามีภรรยาไป
เมื่อคนทั้งสามลับตาไปแล้ว เฉาเจี้ยนกั๋วถึงค่อยได้สติขึ้นมาบ้าง
เขากัดฟันฝืนลุกขึ้นอย่างยากลำบาก แล้วเดินกะเผลกกลับบ้าน
แม่ของเฉายืนชะเง้อรอลูกชายหอบเนื้อกลับมา แต่แทนที่จะเห็นเนื้อ กลับเห็นเฉาเจี้ยนกั๋วที่ถูกซ้อมจนหน้าบวมช้ำเหมือนหัวหมู