หลินเสี่ยวเสี่ยวกับลู่เย่ตั้งใจไปเยี่ยมหัวหน้ากองผลิต ระหว่างทางเมื่อผ่านบ้านตระกูลเฉา หลินพั่นตี้ก็พุ่งพรวดออกมา
สภาพของหลินพั่นตี้มอมแมมไปทั้งตัว ใต้ร่างยังมีเลือดไหล เธอตะโกนขอความช่วยเหลือจนแทบเสียงแหบแห้ง
“ช่วยด้วย! คนบ้านตระกูลเฉาจะฆ่าฉัน! ช่วยฉันด้วย! ช่วยฉันด้วย!”
เพื่อนบ้านที่อยู่รอบ ๆ ต่างได้ยินเสียงจึงพากันออกมาดู หลินเสี่ยวเสี่ยวกับลู่เย่เองก็ตกตะลึงกับสภาพของหลินพั่นตี้
ตรงหน้าหลินพั่นตี้เริ่มพร่ามัว เธอฝืนกวาดตามองไปรอบ ๆ ใบหน้าของทุกคนสั่นไหวจนแยกไม่ออกว่าใครเป็นใคร
ทันใดนั้น หลินพั่นตี้ก็เห็นใบหน้าหนึ่งที่ต่อให้พร่ามัวแค่ไหนเธอก็จำได้ไม่ผิด เธอรวบรวมแรงเฮือกสุดท้าย กุมท้องแล้วพุ่งไปหาหลินเสี่ยวเสี่ยว ก่อนคว้ามืออีกฝ่ายไว้แน่น
“ช่วยฉันด้วย! หลินเสี่ยวเสี่ยว ช่วยฉันที ต่อให้เธอไม่อยากช่วยฉัน ก็ช่วยลูกของฉันด้วย! เด็กไม่รู้อีโหน่อีเหน่!”
พูดจบ หลินพั่นตี้ก็หมดแรง ทรุดลงไปอย่างอ่อนปวกเปียก
หลินเสี่ยวเสี่ยวยื่นมือออกไปรับโดยสัญชาตญาณ ไม่ปล่อยให้เธอล้มกระแทกพื้นอย่างจัง
แม่ของเฉาวิ่งตามออกมา ด่าทออย่างลนลาน
“หลินพั่นตี้ เธอพูดเหลวไหลอะไร! ฉันกำลังทำคลอดให้เธออยู่!”
“เจี้ยนกั๋ว! ยังไม่รีบพาเมียแกกลับไปอีก!”
เฉาเจี้ยนกั๋วเองก็กลัวเรื่องจะแดง คราวนี้จึงไม่มัวหลบอยู่เหมือนเต่าหดหัว รีบเข้ามาดึงหลินพั่นตี้ที่หมดสติพิงขาหลินเสี่ยวเสี่ยวอยู่
หลินเสี่ยวเสี่ยวลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เธอรู้ธาตุแท้ของคนบ้านตระกูลเฉาดี หลินพั่นตี้ถึงกับหนีออกมาทั้งที่แทบเอาชีวิตไม่รอดเช่นนี้ มีความเป็นไปได้สูงว่าคนบ้านตระกูลเฉาคิดจะฆ่าเธอจริง ๆ!