หนึ่งชั่วโมงต่อมา หลินเสี่ยวเสี่ยวก็เดินออกมาพร้อมมือที่เปื้อนเลือด
ลู่เย่รีบเดินเข้าไปหาโดยไม่พูดอะไร ก่อนจะจูงหลินเสี่ยวเสี่ยวไปล้างมือ
หลินเสี่ยวเสี่ยวเพิ่งล้างมือเสร็จและกลับมา เสียงร้องของทารกที่ไม่ได้ดังมากนัก ออกจะเบาเสียด้วยซ้ำ ก็ดังขึ้น
หลินเสี่ยวเสี่ยวเหลือบมองห้องคลอด มุมปากโค้งขึ้นเล็กน้อย
เจ้าตัวเล็ก หวังว่าหนูจะไม่เอาอย่างพ่อแม่ล่ะ!
ป้าหวังเดินออกมาแจ้งข่าวดี:
“แม่ลูกปลอดภัยทั้งคู่ ได้ลูกชายจ้ะ!”
เด็กคลอดออกมาแล้วก็จริง แต่เห็นได้ชัดว่าเรื่องนี้ยังไม่จบ
หลินพั่นตี้มองเด็กน้อยข้างกายที่ตัวแดงก่ำและดูอ่อนแรง แววตาของเธออ่อนโยนอย่างที่หาได้ยาก
แต่พอนึกถึงคำพูดของแม่เฉาที่อยากให้เธอตายเพื่อเปิดทางให้หลิวม่าน ประกอบกับที่เด็กอ่อนแอเช่นนี้ก็เป็นเพราะแม่เฉาไม่ยอมพาเธอไปโรงพยาบาล ความเกลียดชังก็พลุ่งพล่านขึ้นในใจหลินพั่นตี้
หลินพั่นตี้ฝืนร่างกายที่เหนื่อยล้า หลังจากป้าหลายคนช่วยจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อย เธอก็ลงจากเตียง อาศัยจังหวะที่ทุกคนยังอยู่ ชี้ไปทางคนบ้านเฉาแล้วฟ้องหัวหน้ากองผลิต:
“หัวหน้ากองผลิต พวกเขาจะฆ่าฉัน! อยากให้ฉันตาย จะได้ให้เฉาเจี้ยนกั๋วแต่งงานกับหลิวม่าน! เรื่องนี้จะปล่อยผ่านไปแบบนี้ไม่ได้ คุณต้องให้ความเป็นธรรมกับฉันนะ!”
ทุกคนฮือฮา ต่างมองคนบ้านเฉาด้วยความไม่อยากเชื่อ
คนอื่น ๆ ในบ้านเฉาต่างทำหน้างุนงง มีเพียงแม่เฉาที่หน้าซีดเผือด
ส่วนเฉาเจี้ยนกั๋วก้มหน้าต่ำ ผมยาวปิดบังใบหน้าไปครึ่งหนึ่ง คนอื่นจึงมองสีหน้าของเขาไม่ออก
หัวหน้ากองผลิตจ้องแม่เฉาด้วยสีหน้าเคร่งขรึมแล้วถามว่า: