หลินเย่าโอจูไม่คิดว่าหลินเสี่ยวเสี่ยวจะเห็นเขา แถมยังเดินตรงเข้ามาหาเอง จึงลนลานจนเกือบคิดจะหนี
แต่พอนึกถึงพ่อแม่กับปู่ย่า เขาก็ขยับเท้าไม่ออก สุดท้ายได้แต่เอ่ยอย่างมีความหวังริบหรี่ในใจว่า
“เสี่ยวเสี่ยว เธอช่วยปล่อยปู่ย่ากับพ่อแม่ฉันไปได้ไหม?”
“อย่างน้อยก็อย่าส่งพวกเขาไปอยู่ดินแดนหนาวเหน็บอย่างภาคตะวันตกเฉียงเหนือ ปู่ย่าอายุมากแล้ว ฉันกลัวว่าพวกท่านจะทนอยู่ที่นั่นไม่ไหว!”
หลินเสี่ยวเสี่ยวมองลูกพี่ลูกน้องคนนี้นิ่ง ๆ
“พี่เหย่าจู่ ที่มาขอร้อง เพราะคิดว่าพวกเราทำเกินไปหรือคะ? แล้วความคับแค้นที่พ่อฉันต้องทนมาตลอดหลายปีนับเป็นอะไร? พวกเรามีเหตุผลอะไรที่จะต้องปล่อยพวกเขาไป?”
หลินเย่าโอจูอ้าปาก อยากบอกให้เธอเห็นแก่ความผูกพันที่มีต่อกันมาหลายปีแล้วปรานีพวกเขาบ้าง
แต่เมื่อทบทวนดูว่าตั้งแต่เขาจำความได้ ปู่ย่ากับคนในครอบครัวปฏิบัติต่อครอบครัวของหลินเสี่ยวเสี่ยวอย่างไร เขากลับนึกไม่ออกเลยว่าคนตระกูลหลินเคยทำเรื่องดี ๆ ให้ครอบครัวของเธอบ้างหรือไม่
หลินเย่าโอจูปิดปาก ก้มหน้าลง เงียบไปเนิ่นนาน ก่อนจะฝืนใจพูดว่า
“เสี่ยวเสี่ยว เธอช่วยเห็นแก่หน้าฉัน อย่าส่งปู่ย่าไปภาคตะวันตกเฉียงเหนือได้ไหม? ต่อไปฉันจะขยันทำงาน เอาคะแนนแรงงานชดใช้ให้คุณอารอง!”
จู่ ๆ หลินเสี่ยวเสี่ยวก็เสียใจที่เดินมาหาเขา มีแต่จะทำให้ผิดหวังเปล่า ๆ
เธอมองหลินเย่าโอจูอย่างผิดหวังสุดขีด ก่อนตอบตรง ๆ ว่า
“ไม่ได้!”
“พี่เหย่าจู่ นี่เป็นครั้งสุดท้ายแล้วที่ฉันจะเรียกคุณแบบนี้!”
“พ่อฉันถูกสลับตัวไปนานถึง 40 กว่าปี! ชีวิตคนเราจะมีสักกี่ช่วงเวลาสี่สิบปีกัน? คะแนนแรงงานของคุณเอาสี่สิบปีของพ่อฉันคืนมาได้ไหม!”
“พวกเขาสมควรตายด้วยซ้ำ การถูกส่งไปใช้แรงงานที่ภาคตะวันตกเฉียงเหนือสิบปีถือว่าเป็นผลจากการที่เราทำตามกฎหมายแล้ว หลินเย่าโอจู คุณควรดีใจที่ตัวเองรอดมาได้ ไม่ใช่มาใช้ศีลธรรมบีบบังคับฉัน!”