ฟางเหวินจวินพูดไม่ออก พลางนึกถึงท่าทีที่สือปั้นเซี่ยอ่อนลงต่อเจี่ยซิน หลังได้ฟังคำพูดดูถูกหลินเสี่ยวเสี่ยวจากปากเจี่ยซิน
ฟางเหวินจวินนิ่งงันไปเล็กน้อย ก่อนตอบอย่างลังเลว่า
“ไม่รู้เหมือนกัน แต่ปั้นเซี่ยก็ไม่ได้บอกว่าไม่เชื่อนะ น่าจะเชื่อแล้วมั้ง?”
ท่าทางของฟางเหวินจวินช่างน่ารักเสียจนหลินเสี่ยวเสี่ยวอดไม่ได้ที่จะบีบแก้มเธอเบา ๆ
“เอาละ ฉันรู้แล้ว”
“ขอบคุณนะที่มาบอกเรื่องพวกนี้กับฉัน”
หลินเสี่ยวเสี่ยวชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนขยิบตาให้อีกฝ่ายอย่างซุกซน
“เธอน่ารักขนาดนี้ แถมในห้องเรียนก็ทำได้ดีมาก หันมาใส่ใจตัวเองบ้าง ไม่ต้องเอาแต่หมุนรอบคนอื่นหรอก”
พูดจบ หลินเสี่ยวเสี่ยวก็ล้วงช็อกโกแลตสองชิ้นจากกระเป๋า ซึ่งลู่เย่ไม่รู้ไปหามาจากไหน เอาไว้ให้เธอกินเล่น แล้วยัดใส่มือฟางเหวินจวิน ก่อนมุ่งหน้าไปทางห้องน้ำ
ใกล้จะถึงเวลาเข้าเรียนแล้ว เมื่อเทียบกับคำพูดลับหลังของคนที่ไม่สำคัญ เรื่องสำคัญในชีวิตย่อมสำคัญกว่า
ฟางเหวินจวินมองตามแผ่นหลังของหลินเสี่ยวเสี่ยวที่เดินเข้าไปในห้องน้ำอย่างเหม่อลอย ก่อนก้มมองช็อกโกแลตในมืออย่างเหม่อลอยเช่นกัน
จู่ ๆ เธอก็ยกมือปิดหน้า แล้วกระทืบเท้ารัว ๆ
ในใจร้องกรี๊ดลั่น “อ๊า! เธอสวยจัง อ่อนโยนจัง แถมยังเก่งเรื่องโปรยเสน่ห์อีก!”
ฟางเหวินจวินใช้เวลาพักใหญ่กว่าจะสงบอารมณ์ตื่นเต้นลงได้ แก้มแดงระเรื่อขณะกลับเข้าห้องเรียน
เพิ่งนั่งลง สือปั้นเซี่ยก็ถามเธอว่า
“เธอไปห้องน้ำมาเหรอ? ทำไมไม่เรียกฉันล่ะ?”
ฟางเหวินจวินหลบสายตาเล็กน้อย “ฉันแค่ออกไปสูดอากาศ ไม่ได้ไปห้องน้ำ ใกล้เข้าเรียนแล้วนะ ปั้นเซี่ย ถ้าจะไปห้องน้ำก็รีบไปเถอะ”
สือปั้นเซี่ยเหลือบมองเธอ แต่ดูไม่ออกว่ามีอะไรผิดปกติ จึงแค่นเสียงแล้วพูดอย่างวางอำนาจว่า