ฟางเหวินจวินมองหลินเสี่ยวเสี่ยวที่สูงกว่าเธอเพียงนิดเดียว ทั้งยังผอมบางกว่าเธอด้วยซ้ำอย่างเหม่อลอย ความรู้สึกขมปร่าเอ่อท้นอยู่ในใจ จู่ ๆ ก็อยากร้องไห้ขึ้นมา
แต่มีคนตั้งมากมายมองอยู่ ถ้าร้องไห้ตอนนี้คงน่าอายแย่
ฟางเหวินจวินเม้มปาก กลั้นความน้อยใจที่แทบจะทะลักออกมาเอาไว้สุดกำลัง
สือปั้นเซี่ยถูกหลินเสี่ยวเสี่ยวถามกลับจนพูดไม่ออก ผ่านไปครู่ใหญ่จึงหน้าแดงก่ำแล้วหันไปมองฟางเหวินจวิน
เห็นอีกฝ่ายมองท้ายทอยของหลินเสี่ยวเสี่ยวด้วยดวงตาเอ่อคลอไปด้วยน้ำตาและความซาบซึ้ง ในใจเธอก็พลันว่างโหวงขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ
สุดท้ายเธอได้แต่ทิ้งคำพูดเย็นชาไว้ประโยคหนึ่ง
“ฟางเหวินจวิน อย่ามาเสียใจทีหลังก็แล้วกัน!”
เธอเดินปึงปังไปนั่งที่นั่งแถวหน้าซึ่งอยู่ไกลจากหลินเสี่ยวเสี่ยวที่สุด แล้วหยิบหนังสือเรียนขึ้นมาเปิดพลิกดังพรึ่บ ๆ
สือปั้นเซี่ยแอบเหลือบมองฟางเหวินจวิน เห็นอีกฝ่ายถูกหลินเสี่ยวเสี่ยวลูบศีรษะอย่างอ่อนโยน แล้วก็นั่งกลับที่ไป ดูไม่มีท่าทีจะมาหาเธอเลยแม้แต่น้อย
สือปั้นเซี่ยรู้สึกร้อนผ่าวที่ขอบตาขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย
เธอรีบใช้หนังสือบังหน้า ไม่อยากให้ใครเห็นว่าตัวเองกำลังเสียใจ
ทางด้านหลินเสี่ยวเสี่ยวกับฟางเหวินจวิน หลินเสี่ยวเสี่ยวแอบยื่นผ้าเช็ดหน้าให้ฟางเหวินจวินอย่างแนบเนียน
ฟางเหวินจวินสะอื้นออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ แล้วรีบตั้งหนังสือขึ้นบังหน้า ก่อนใช้ผ้าเช็ดหน้าหอมกรุ่นที่หลินเสี่ยวเสี่ยวให้มาซับดวงตาซึ่งมีน้ำตาไหลไม่หยุด