ใครจะคิดว่าหลายวันมานี้เฉาเจี้ยนกั๋วที่ยอมตามใจหลินพั่นตี้มาตลอด กลับไม่ได้หาเรื่องหลินเสี่ยวเสี่ยว
เขาหันสายตาไปมองหลินเสี่ยวเสี่ยวอีกครั้ง ในใจพลันร้อนรุ่มยินดี
เฉาเจี้ยนกั๋วพบว่า เมื่อมองใบหน้าเล็ก ๆ แสนสวยของหลินเสี่ยวเสี่ยว เขากลับมีความรู้สึกปรารถนาอย่างชายชาตรีขึ้นมาอีกครั้ง
สายตาของเฉาเจี้ยนกั๋วเลื่อนลอยน่าขยะแขยง สีหน้าของลู่เย่พลันมืดครึ้ม เขาขยับมายืนบังหลินเสี่ยวเสี่ยวไว้จนมิด
ลู่เย่กำหมัดแน่นแล้ว หากเฉาเจี้ยนกั๋วยังชักสายตาน่ารังเกียจกลับช้าไปอีกสักวินาที หมัดของเขาคงซัดออกไปแล้ว
น่าเสียดายที่เฉาเจี้ยนกั๋วขี้ขลาดเหลือเกิน พอสบกับดวงตาเย็นเยียบของลู่เย่ เขาก็หงอทันที
หลินพั่นตี้ไม่พลาดสีหน้าของเฉาเจี้ยนกั๋วแน่นอน ในใจโกรธจนแทบคลั่ง เธอจงใจคล้องแขนเฉาเจี้ยนกั๋ว กัดฟันเตือนเขาเสียงเข้มว่า
“เจี้ยนกั๋ว! ฉันกับลูกไม่สบาย!”
เฉาเจี้ยนกั๋วเผลอคิดจะดึงแขนตัวเองออก สะบัดหลินพั่นตี้ทิ้ง แต่พอนึกถึงลูกก็ยังอดกลั้นไว้
ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังทำหน้าเย็นชา ตำหนิหลินพั่นตี้ว่า
“ลูกไม่สบายเราก็รีบกลับไปพักสิ จะไปเกี่ยวอะไรกับคนอื่น อย่ามาไร้เหตุผล!”
หลินพั่นตี้เบิกตากว้าง สีหน้าไม่อยากเชื่อ
เมื่อเห็นเฉาเจี้ยนกั๋วปกป้องหลินเสี่ยวเสี่ยว แถมยังทำท่ารำคาญและรังเกียจเธอ หลินพั่นตี้ก็รู้สึกราวกับถูกหยามอย่างหนัก จึงยกมือขึ้นตบหน้าเฉาเจี้ยนกั๋วฉาดใหญ่ทันที
“ฉันไร้เหตุผลเหรอ? เฉาเจี้ยนกั๋ว! คุณยังจำได้ไหมว่าใครเป็นภรรยาของคุณ!”
เฉาเจี้ยนกั๋วยังไม่ทันได้ระเบิดอารมณ์ หลินพั่นตี้ก็พุ่งเข้าใส่หลินเสี่ยวเสี่ยวอย่างไม่คิดหน้าคิดหลัง เล็บแหลมเปื้อนคราบสกปรกพุ่งตรงเข้าใส่ใบหน้าของหลินเสี่ยวเสี่ยว
“หลินเสี่ยวเสี่ยว! นังแพศยา นังจิ้งจอก! กล้ามายั่วสามีฉันเหรอ ฉันจะข่วนหน้าเธอให้เสียโฉม!”