เมื่อนึกถึงจุดประสงค์ของตัวเอง หลินพั่นตี้ก็ได้แต่กัดฟันข่มกลั้นความอยากด่าคนเอาไว้
เห็นว่าฝูเฉินดูเข้าถึงยาก หลินพั่นตี้ก็กลอกตาไปมา ก่อนหันไปมองเฉินอันอันที่ดูเหมือนจะไม่ค่อยฉลาดนัก ถึงกับคิดจะยัดขนมใส่มือเขาเลยทีเดียว
“ไม่ต้องเกรงใจพี่หรอกนะ เด็กคนไหนบ้างไม่ชอบกินลูกอม มาเถอะ เดี๋ยวพี่ป้อนให้!”
เฉินอันอันเม้มปากน้อย ๆ หลบหนี ก่อนปฏิเสธอย่างอู้อี้ “อันอันเพิ่งอึมา ไม่กินลูกอมอึหรอก!”
เด็กน้อยเฉินอันอันคิดว่าพี่สาวคนนี้อาจจะหัวไม่ดีไปกว่าเขาเสียอีก ใครเขาจะยัดของกินให้คนอื่นทั้งที่เพิ่งถ่ายเสร็จ แถมยังไม่ล้างมือด้วยล่ะ
เขาบิดหน้าหนี ปิดปากแน่นไม่ยอมกิน ทว่าหลินพั่นตี้กลับทำเหมือนไม่เข้าใจภาษาคน ยังคงตามยัดเยียดไม่เลิก
ผู้เฒ่าฝูทนดูต่อไปไม่ไหว จึงก้าวเข้ามาดึงเด็กทั้งสองไปไว้ข้างหลังเพื่อปกป้อง
“สหาย เด็ก ๆ ไม่อยากกิน คุณเก็บไว้กินเองเถอะ!”
“พวกเรายังมีงานอื่นต้องทำ ขอตัวก่อนนะ!”
พูดจบ ผู้เฒ่าฝูก็จูงเด็กทั้งสองเดินเลี่ยงหลินพั่นตี้จากไปทันที ไม่ไว้หน้าเธอแม้แต่น้อย
หลินพั่นตี้มองตามแผ่นหลังของทั้งสามด้วยสีหน้าไม่น่าดู ก่อนพึมพำเสียงเบา
“ทำเป็นหยิ่งอะไรนักหนา ก็แค่ตาแก่ใกล้ลงโลงกับเด็กเหลือขอเท่านั้น!”
ฝูเฉินหันกลับมามองด้วยแววตาเย็นชา หลินพั่นตี้สะดุ้ง รีบเปลี่ยนเป็นยิ้มปลอม ๆ
ฝูเฉินหันกลับไปอย่างเย็นชา ไม่สนใจทางนั้นอีก
ฮึ ผู้หญิงคนนี้ต่างหากที่เสแสร้งและคิดไม่ซื่อ น่าจะให้คุณลุงจ้าวกับคุณป้าจ้าวมาเห็นเอง!
หลินพั่นตี้ไม่เข้าใจว่าตัวเองอุตส่าห์แสดงน้ำใจขนาดนี้ ทำไมพวกคนชั้นต่ำในคอกวัวถึงยังทำท่ารังเกียจเธอราวกับเห็นงูเห็นแมงป่อง
นอกจากจะประจบไม่สำเร็จแล้ว ยังทำให้ตัวเองอัดอั้นจนแทบระเบิด