หลินเย่าโอจูรู้สึกเวียนหัวตาลาย ตอนนั้นเขาคิดอะไรอยู่นะ?
เขาไม่ได้โทษว่าหลินเสี่ยวเสี่ยวเป็นตัวปลอม เพราะถึงอย่างไรพวกเขาก็เป็นญาติสนิทกัน
แต่เขาไม่ได้เกลียดหลินเสี่ยวเสี่ยว
แล้วตอนนี้ล่ะ? ญาติสนิทของเขาตายหมดแล้ว!
ถ้าครอบครัวหลินเสี่ยวเสี่ยวไม่ใจดำกับพวกเขาถึงเพียงนี้ พวกเขาก็คงไม่ต้องไปภาคตะวันตกเฉียงเหนือ และคงไม่ต้องตาย!
ข้างหูมีเสียงหลินเหล่าซานซักถามหัวหน้ากองผลิตที่มาส่งข่าวว่า
“หัวหน้ากองผลิต! พ่อแม่ พี่ชายกับพี่สะใภ้ของผมตายหมดแล้ว แบบนี้พวกเราควรได้รับเงินชดเชยหรือเปล่า?”
ผู้ตายย่อมสำคัญ หัวหน้ากองผลิตไม่ได้ตำหนิว่าหลินเหล่าซานไร้หัวใจและละโมบ เพียงอธิบายอย่างใจเย็นว่า
“พวกเขาฝ่าฝืนระเบียบ ไม่ทำตามคำสั่งจนเกิดอุบัติเหตุ อีกฝ่ายไม่มีหน้าที่ต้องชดเชยให้หรอก!”
“หัวหน้ากลุ่มที่ละเลยหน้าที่คนนั้นก็ถูกลงโทษแล้ว เรื่องนี้คงทำได้แค่นี้ พวกคุณทำใจเถอะ”
คำพูดเหล่านั้นของหัวหน้ากองผลิต เมื่อผ่านเข้าสู่สมองของหลินเย่าโอจูในตอนนี้ ก็เหลือเพียงประโยคเย็นชาเดียวว่า “พวกเขาสมควรตายแล้ว!”
เส้นประสาทในสมองขาดผึงขึ้นมาอย่างกะทันหัน หลินเย่าโอจูหลับตาลงครู่หนึ่ง พอลืมตาขึ้นอีกครั้ง แววตาก็ไม่เหลือความใจดีอย่างแต่ก่อน มีเพียงความเคียดแค้นเข้มข้น
เขาหันหลังกลับเข้าห้อง ปิดประตูดังปัง ราวกับไม่ได้ยินข่าวการตายของปู่ย่าตายายและพ่อแม่เลยสักนิด
หลินเหล่าซานมองแผ่นหลังของเขาแล้วด่าออกมาว่า
“ไอ้เด็กเนรคุณ ตอนนี้แกหลบกลับบ้านหมายความว่ายังไง?”
หลินเย่าโอจูทำเป็นไม่ได้ยิน ประตูบานนั้นปิดสนิท ไม่มีใครรู้ว่าเขากำลังทำอะไรอยู่ข้างใน
หัวหน้ากองผลิตมองคนในตระกูลหลินแล้วถอนหายใจ ก่อนจะจากไปโดยไม่พูดอะไรอีก