หลินพั่นตี้หดคออย่างหวาดกลัว ไม่กล้าถามอะไรต่ออีก
ตลอดช่วงเวลานี้ เธอถึงได้สัมผัสกับความใจร้ายของแม่เฉาอย่างแท้จริง
แม่เฉาบอกให้เธออยู่บ้านพักครรภ์ ส่วนงานที่กองงานจัดสรรให้ เธอกับคนอื่น ๆ ในบ้านตระกูลเฉาจะช่วยกันทำ
ฟังดูเหมือนแม่สามีผู้แสนดีที่คอยเอาใจใส่ลูกสะใภ้
แต่หลินพั่นตี้ต้องทำอาหารให้คนทั้งบ้านกิน ทั้งยังต้องให้อาหารไก่ เป็ด และทำความสะอาดบ้านด้วย
หลินพั่นตี้คิดจะอาศัยว่าตัวเองมีลูกในท้องแล้วอู้งาน แต่แม่เฉาตีเธอไม่ได้เพราะเกรงจะกระทบเด็ก จึงใช้เข็มทิ่มนิ้วมือกับนิ้วเท้าแทน
ความเจ็บปวดแบบนั้น หลินพั่นตี้ยังรู้สึกเสียอีกว่าถูกตีสักยกยังจะดีกว่า
หลังตระกูลหลินล้มลง แม่เฉาก็ยิ่งทำเกินกว่าเดิม อาหารถูกปากก็โดนเข็มทิ่ม หากทำอร่อยเกินไปก็หาว่าเธอเปลืองน้ำมันกับเกลือ แล้วก็ทิ่มเข็มใส่เธออีก
หลินพั่นตี้ทนไม่ไหว จึงกลับไปขอความช่วยเหลือจากหลินเหล่าซานกับหลินเย่าโอจูที่บ้านตระกูลหลิน
แต่หลินเหล่าซานไม่เพียงไม่ช่วย ยังเยาะเย้ยถากถางเธอเสียยกใหญ่
ส่วนหลินเย่าโอจูตอนนี้ก็เหมือนถูกตัดลิ้น พูดอะไรไม่ออกสักคำ เอาแต่ก้มหน้าก้มตาทำงาน ไม่แม้แต่จะมองเธอ
เพราะตระกูลหลินล่มสลาย คนที่เหลือก็ไม่ยอมช่วยเธอ แม่เฉาจึงข่มขู่ว่าจะให้เฉาเจี้ยนกั๋วหย่ากับเธอและไล่เธอออกไป
หลินพั่นตี้รู้ดีว่าหากหย่าตอนนี้ เพราะเรื่องที่เธอเคยแจ้งความกล่าวหา คนทั้งหมู่บ้านคงพากันประณามเธอ หลินเหล่าซานไม่มีทางยอมให้เธอกลับไปอยู่บ้านตระกูลหลินแน่
ถึงตอนนั้นหลินพั่นตี้จะไม่มีแม้แต่ที่ซุกหัวนอน
คำขู่นี้จึงได้ผลกับหลินพั่นตี้เป็นอย่างดี