หลินเสี่ยวเสี่ยวคิดถึงเงินที่ได้จากการขายสินค้าในช่วงบ่าย อารมณ์ก็ดีขึ้นไม่น้อย
หลังลู่เย่ออกจากบ้าน หลินเสี่ยวเสี่ยวก็ปั่นจักรยานไปคอมมูน
คราวนี้เธอสวมเสื้อผ้าหนา ๆ ไว้ข้างในโดยเฉพาะ ใช้แผ่นซิลิโคนเสริมรูปร่างสารพัดอย่าง แต่งตัวเองให้กลายเป็นผู้ชายอ้วนท้วมอย่างสมบูรณ์แบบ
ถึงขั้นจงใจเดินกะเผลกหลังออกมาจากมิติด้วย
เธอไม่เชื่อหรอกว่าทำขนาดนี้แล้วเฉินเหล่าซานจะยังจำเธอได้
เมื่อมาถึงที่พักของเฉินเหล่าซาน ก็ได้ยินเขากำลังดุด่าลูกน้องพอดี
“ยังไม่มีข่าวยายแก่คนนั้นอีกเหรอ? คนเราจะหายตัวไปเฉย ๆ ได้ยังไง!”
หลินเสี่ยวเสี่ยวแตะจมูก กลั้นยิ้มไว้ ก่อนยกมือเคาะประตูตามรหัสลับของเฉินเหล่าซาน สามครั้งยาวสามครั้งสั้น
ไม่นาน ชายร่างใหญ่ทึ่ม ๆ ที่ติดตามเฉินเหล่าซานอยู่เสมอก็มาเปิดประตู พอเห็นหลินเสี่ยวเสี่ยวเป็นคนแปลกหน้า เขาก็แสร้งทำหน้าขึงขังถามว่า
“คุณเป็นใคร?”
หลินเสี่ยวเสี่ยวกดเสียงให้ทุ้มใกล้เคียงเสียงผู้ชาย “สวัสดีครับ แม่ของผมเป็นหญิงวัยกลางคนที่เคยเอาแอปเปิลมาขายให้พวกคุณ”
เพิ่งพูดจบ ลมวูบหนึ่งก็พัดมาจากหน้าประตู เฉินเหล่าซานพุ่งเข้ามาทันที ใบหน้าเปื้อนยิ้มประจบประแจงอย่างกระตือรือร้น
“อ้าว! ที่แท้ก็เป็นลูกชายของพี่สาวนี่เอง เชิญ ๆ คนกันเองทั้งนั้น!”
พูดจบเขาก็เตะชายร่างใหญ่ไปทีหนึ่ง
“ยืนเซ่ออยู่ทำไม แขกคนสำคัญมาแล้ว รีบไปเอาชาที่ฉันเก็บไว้มาชงสิ!”
หลินเสี่ยวเสี่ยวพยักหน้าอย่างสงบนิ่ง แล้วเดินตามเฉินเหล่าซานเข้าไปในลานบ้าน