บรรยากาศที่เดิมทียังกลมกลืนกันดีพลันกระอักกระอ่วนขึ้นมา
หลินเสี่ยวเสี่ยวมองหญิงสาวที่ลุกขึ้นนั่งแล้วอย่างไม่เข้าใจ
เธอดูอายุราวยี่สิบสามหรือยี่สิบสี่ปี หน้าตาก็สวยใช้ได้ แต่ทำไมพูดจาเสียดแทงคนอื่นขนาดนี้นะ?
หลินเสี่ยวเสี่ยวมั่นใจว่าตัวเองไม่รู้จักผู้หญิงคนนี้ จึงคิดเสียว่าอีกฝ่ายกำลังเห่า ไม่คิดจะสนใจแม้แต่น้อย ก่อนหันไปยิ้มให้ชายวัยกลางคน
“ประสบการณ์ของฉันคงสู้คุณครูที่สั่งสอนลูกศิษย์ไม่ได้หรอกค่ะ ตอนนี้การสอบเข้ามหาวิทยาลัยกลับมาแล้ว อาจารย์เก่ง ๆ หลายคนก็กลับไปสอนที่โรงเรียนกันแล้ว”
“คุณลุงหาครูดี ๆ ให้ลูกนะคะ คราวหน้าต้องสอบติดแน่ค่ะ”
ชายวัยกลางคนเองก็รู้ว่าจังหวะไม่เหมาะ จึงยิ้มแล้วเปลี่ยนเรื่อง
“ได้สิ พอดีเพื่อนฉันคนหนึ่งสอนอยู่โรงเรียนมัธยม กลับไปแล้วฉันจะพาเจ้าลูกชายตัวแสบไปเยี่ยมเขา”
“สหาย ปีนี้คุณอายุเท่าไรแล้วหรือ? ดูยังสาวมากเลยนะ ถ้าไม่ได้เห็นกับตา ฉันคงไม่เชื่อว่าคุณเป็นแม่ของลูกสองคนแล้ว!”
หลินเสี่ยวเสี่ยวยิ้มเขิน ๆ “เดือนมิถุนายนนี้ก็จะครบ 22 ปีแล้วค่ะ ฉันกับสามีแต่งงานกันเร็ว”
ทั้งสองคุยกันเรื่องอายุและลูกต่อ บรรยากาศกระอักกระอ่วนที่หญิงสาวก่อไว้จึงผ่อนคลายลง
แต่หญิงสาวกลับรู้สึกว่าตัวเองถูกเมิน จึงอึดอัดใจมาก
เธอเหลือบมองใบหน้าเล็ก ๆ ที่งดงามเกินไปของหลินเสี่ยวเสี่ยว แล้วหันไปมองชายร่างสูงหล่อเหลากับเธอ
ตั้งแต่เด็กหญิงสาวก็เป็นจุดสนใจของคนรอบข้าง เธอไม่ยอมให้หลินเสี่ยวเสี่ยวแย่งซีน จึงแทรกขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย