“ปัง!”
เฉาเจี้ยนกั๋วเตะหลินพั่นตี้อย่างแรง จนเธอลอยกระเด็นไปล้มลงกับพื้น ลุกไม่ขึ้น
ดวงตาของเขาแดงก่ำด้วยโทสะ ราวกับไฟกำลังลุกโชน จ้องพ่อค้ายาแล้วเอ่ยเสียงเย็นว่า
“พูดสิ! พูดต่อ!”
“ฉันไม่เอายาแล้ว เอาเงินซื้อความจริงจากนาย! เล่าเรื่องผู้หญิงสารเลวคนนี้กับคุณชายดำให้ฉันฟังให้หมด!”
เดิมทีพ่อค้ายาก็มาทำเรื่องนี้อยู่แล้ว แถมยังถูกท่าทีของหลินพั่นตี้ยั่วโมโห จึงเล่าทุกอย่างออกมาโดยไม่ปิดบัง
เขาตบไหล่เฉาเจี้ยนกั๋วเบา ๆ ทำทีปลอบใจ
“พี่ชาย อย่าโมโหไปเลย ชีวิตมันก็ต้องมีสีสันบ้าง ไม่ใช่เหรอ?”
เมื่อเห็นว่าเฉาเจี้ยนกั๋วยิ่งฟังยิ่งโกรธ พ่อค้ายาก็ยิ้มพอใจ ก่อนเล่าทุกอย่างที่ลู่เย่ให้เขาพูด
“จริง ๆ ก็ไม่มีอะไรมาก ตอนนั้นคุณชายดำของเรามีรสนิยมเล็ก ๆ น้อย ๆ ชอบหญิงสาวที่แต่งงานแล้วและหน้าตาสะสวยน่ะ”
“บังเอิญพอดีเลยไม่ใช่หรือไง! เมียพี่ก็หน้าตาใช้ได้ แถมยังเป็นผู้มีพระคุณช่วยชีวิตคุณชายดำ พอเจอไฟราคะเข้า ก็เป็นเรื่องธรรมดาอยู่แล้ว!”
“พูดไปแล้ว เมียพี่ก็ใจกล้าไม่เบา ช่วงนั้นคุณชายดำใกล้หมดอำนาจแล้วแท้ ๆ เธอไม่คิดจะถอย แถมยังมาซื้อยากับฉันตั้งหลายครั้ง สงสัยอยากมีสัมพันธ์ชั่วคราวอันแสนยากลืมเลือนกับคุณชายดำก่อนจากกันล่ะมั้ง”
“ทีหลังคุณชายดำถูกจับเข้าไป ฉันยังนึกว่าแม่เทพธิดาแห่งโชคลาภของพี่คงจากฉันไปด้วยแล้ว”
“ใครจะคิดว่าเมียพี่จะกลับมาซื้อยาอีก ตอนนั้นฉันยังสงสัยอยู่เลย พอมาวันนี้พี่ก็มาซื้อยากับฉันอีก ฉันถึงได้เข้าใจว่าเมียพี่ซื้อยาไปให้พี่ใช้สินะ?”