ลู่เย่รีบวิ่งตามออกไป แต่เพียงชั่วพริบตา กลับไม่เห็นแม้แต่เงาของหลินเสี่ยวเสี่ยวแล้ว
ความหวาดหวั่นและความสิ้นหวังค่อย ๆ แผ่ซ่านในใจ ความรู้สึกที่หลินเสี่ยวเสี่ยวหายตัวไปอย่างกะทันหันราวกับระเหยไปจากโลก ทำให้เขาแทบหายใจไม่ออก
เขายังไม่ยอมแพ้และออกตามหาอีกครั้ง แต่ก็ยังไม่พบเงาของหลินเสี่ยวเสี่ยว
ลู่เย่ดูราวกับสัตว์ที่หลงทิศทาง ยืนกระวนกระวายพลางกวาดตามองไปรอบ ๆ หวังจะพบร่างที่คอยชี้นำทางให้เขา
น่าเสียดาย...ไม่มีอะไรเลย!
ผ่านไปนาน ในที่สุดลู่เย่ก็ขยับ เขารีบขึ้นจักรยานปั่นกลับบ้านทันที
กลับบ้าน! ภรรยาต้องกลับบ้านไปแล้วแน่ ๆ! ถ้ากลับบ้านก็จะได้เจอเธอ!
คนเราจะหายไปจากอากาศธาตุได้อย่างไรกัน!
ลู่เย่ปั่นจักรยานเร็วจี๋ กระวนกระวายอยากพบหลินเสี่ยวเสี่ยวเหลือเกิน
ดูเหมือนสวรรค์จะได้ยินความร้อนใจของเขา ขณะที่กำลังจะออกจากคอมมูน ก็มีเสียงหวานคุ้นหูร้องเรียกเขาไว้
“อาเย่! คุณมาคอมมูนทำไมเหรอ?”
ลู่เย่เบรกกะทันหัน ก่อนหันกลับไปมองด้วยความยินดี แล้วก็เห็นหลินเสี่ยวเสี่ยวปั่นจักรยานผู้หญิงตามมาหาเขา
ลู่เย่กระโดดลงจากจักรยานทันที ถึงรถจะล้มลงก็ไม่สนใจ เขาก้าวยาว ๆ ไปหาหลินเสี่ยวเสี่ยว คว้าจักรยานของเธอไว้ให้หยุด ก่อนดึงเธอมากอดแน่นในอ้อมแขน
เมื่อสัมผัสได้ถึงไออุ่นและกลิ่นหอมคุ้นเคยของหลินเสี่ยวเสี่ยว หัวใจที่แขวนค้างก็ราวกับพบที่พึ่ง ในที่สุดจึงสงบลง
หลินเสี่ยวเสี่ยวไม่คิดว่าลู่เย่จะทำเช่นนี้กะทันหัน จึงถามอย่างรู้สึกผิดเล็กน้อยว่า
“อาเย่ คุณเป็นอะไรไป?”