พูดจบ หลี่เซิ่งอันก็ไม่รั้งรออีก ทั้งยังไม่สนใจหลินเจิ้งสงกับคนอื่นอีกสองคน พาหลินเสี่ยวเสี่ยวและครอบครัวเดินจากไปทันที
เมื่อพ้นเขตตระกูลหลิน หลินเสี่ยวเสี่ยวกับคนในครอบครัวต่างมองหลี่เซิ่งอันด้วยความเป็นห่วง
หลี่เซิ่งอันถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง ใบหน้าเปื้อนยิ้มไร้ความขุ่นมัว กลับเป็นฝ่ายปลอบหลินเสี่ยวเสี่ยวกับคนอื่น ๆ ว่า
“โธ่ มองฉันแบบนั้นทำไมกัน?”
“ไม่ต้องห่วงหรอก คำพูดพวกนี้ควรพูดตั้งแต่หลายสิบปีก่อน ตอนที่ไอ้คนไม่ได้เรื่องอย่างหลินเจิ้งสงส่งฉันเข้าโรงพยาบาลแล้ว ตอนนี้ได้พูดออกมา ฉันก็โล่งใจขึ้นเยอะ!”
หลี่เซิ่งอันมองหลินเสี่ยวเสี่ยว แววตาเจือความรู้สึกผิด
“ก็แค่ทำให้หลานสาวคนเล็กของฉันลำบากแล้ว พ่อกับแม่ของหนูยังพอได้สัมผัสความรักจากพ่อเฒ่าหนังเหนียวอย่างหลินเจิ้งสงเมื่อปีก่อนโน้น แต่ปีนี้หนูพาเด็ก ๆ เดินทางไกลเป็นพันลี้มาที่นี่ คงฉลองปีใหม่กันไม่สนุกเท่าไร”
หลินเสี่ยวเสี่ยวยิ้ม ก่อนเดินเข้าไปคล้องแขนหลี่เซิ่งอัน
“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ แค่มีคุณย่าก็พอแล้ว ยังไงหนูกับเขาก็ไม่สนิทกันอยู่แล้ว!”
เนี่ยนเนี่ยนตัวแสบยื่นแขนออกมาด้วย “คุณทวดอย่าเสียใจนะ เนี่ยนเนี่ยนรักคุณทวด!”
เอินเอินก็เลียนแบบพี่สาว “เอินเอินก็รักคุณทวด!”
หญิงชราหัวเราะเสียงดังอย่างเบิกบาน
“ดี ๆ มีเนี่ยนเนี่ยนกับเอินเอินหลานรักของย่าอยู่ด้วย ย่าไม่เสียใจสักนิด!”
บรรยากาศอึมครึมพลันถูกเด็กสองคนทำลายลงจนหมด
สองสามีภรรยาหลินเจี้ยนหลินเองก็โล่งใจ หลินเจี้ยนหลินถามอย่างลังเลเล็กน้อยว่า
“แม่ เราจะไปหาผู้บังคับบัญชาจริง ๆ เหรอครับ?”
หลี่เซิ่งอันถลึงตาใส่หลินเจี้ยนหลิน