น่าเสียดาย ไม่ว่าหลินเสี่ยวเสี่ยวจะร้องเรียกอย่างไร ลู่เย่ก็ไม่ได้ยิน
หลินเสี่ยวเสี่ยวทำได้เพียงมองลู่เย่เดินขึ้นเขาไปอย่างจนปัญญา แถมยังมุ่งลึกเข้าไปในป่ามากขึ้นเรื่อย ๆ
“โฮก!”
เสียงคำรามของเสือดังมาจากด้านหน้า หลินเสี่ยวเสี่ยวเห็นชัดว่าลู่เย่ได้ยินแล้ว แต่เขาเพียงชะงักฝีเท้าเล็กน้อย ก่อนจะเดินหน้าต่อ
“อาเย่! อย่าเดินต่อเลย หยุดก่อน ได้ไหม?”
ทั้งที่รู้ว่าไม่มีประโยชน์ หลินเสี่ยวเสี่ยวก็ยังขวางหน้าลู่เย่ครั้งแล้วครั้งเล่า
แต่สุดท้ายทุกอย่างก็ไร้ผล ลู่เย่เผชิญหน้ากับเสือตัวใหญ่เข้าเสียแล้ว
หลินเสี่ยวเสี่ยวมองลู่เย่ต่อสู้กับเสืออย่างไม่ห่วงชีวิตด้วยความสิ้นหวัง
แม้เสือจะบาดเจ็บ แต่ลู่เย่กลับบาดเจ็บหนักยิ่งกว่า
ท้ายที่สุด ลู่เย่รวบรวมเรี่ยวแรงเฮือกสุดท้าย ฟันเคียวลงบนคอเสืออย่างแรง
เสือล้มลง ลู่เย่ก็ล้มลงเช่นกัน
ลู่เย่มีบาดแผลเต็มตัว แต่ยังมีชีวิตอยู่ ทว่าแววตาของเขาว่างเปล่าไร้ชีวิตชีวา ไม่เหลือความคิดที่จะมีชีวิตต่อเลยแม้แต่น้อย
เขามองเหม่อไปในอากาศ พึมพำว่า
“เสี่ยวเสี่ยว เธอต้องมีความสุขให้ได้นะ...”
หลินเสี่ยวเสี่ยวร้องเรียกอย่างร้อนใจว่า
“อาเย่! ลุกขึ้นมา!”
“อาเย่! ถ้าไม่มีคุณ ฉันไม่มีความสุขเลย!”
“ลุกขึ้นมาสิ คุณไม่ได้ชอบฉันหรือไง? ก็ไปแย่งฉันกลับมาจากไอ้ผู้ชายเลว ๆ อย่างเฉาเจี้ยนกั๋วสิ!”
“อาเย่! อย่าตายนะ!”
——
“อาเย่! อาเย่! อย่า! ไม่!”