ลู่เย่ตอบสนองรวดเร็วมาก พอเห็นหญิงสาวที่พุ่งเข้าหา เขาก็โยนหมูป่าบนบ่าทิ้งไปโดยไม่ลังเล
“อ๊า!”
หลินพั่นตี้กรีดร้อง หมูป่าทับร่างจนเธอล้มกระแทกพื้นอย่างแรง
หลินเสี่ยวเสี่ยวรีบยกมือปิดปาก แทบกลั้นใจไม่ให้กระโดดโลดเต้นชมลู่เย่ว่าทำได้สะใจนัก
ดวงตาเป็นประกายจับจ้องสถานการณ์ตรงนั้นต่อ
หมูป่าหนักเกือบ 200 ชั่งกระแทกหลินพั่นตี้จนรู้สึกหวานคาวขึ้นมาถึงลำคอ เธอถุยน้ำลายปนเลือดออกมาคำหนึ่ง
แต่ยังไม่ทันผลักหมูป่าออกเพื่อกล่าวโทษลู่เย่ แม่ของเฉาที่เห็นพฤติกรรมทุกอย่างของเธอเต็มตาก็สบถด่าพลางพุ่งเข้ามาแล้ว
“หลินพั่นตี้! แกคิดจะทำอะไร! นังผู้หญิงสารเลว เจอผู้ชายเป็นต้องพุ่งเข้าใส่ วันนี้ฉันจะตีแกให้ตาย!”
แม่ของเฉากระชากผมหลินพั่นตี้ ลากเธอออกมาจากใต้ตัวหมูป่าอย่างแรง ก่อนขึ้นคร่อมแล้วฟาดฝ่ามือใส่หน้าเธอซ้ายขวา
เสียงตบเพียะ ๆ กับคำด่าหยาบคายของแม่ของเฉาดังก้องไปทั่วเชิงเขาอันเงียบสงัด
ลู่เย่ปรายตามองแม่ผัวกับลูกสะใภ้อย่างรังเกียจ เห็นทั้งคู่กำลังตะลุมบอนกันก็ไม่คิดเข้าไปห้าม เขายกหมูป่าขึ้นแบกอีกครั้งแล้วเดินจากไปทันที
หลินพั่นตี้ทั้งโมโหทั้งร้อนใจ ไม่เข้าใจว่าทำไมแม่ของเฉาถึงมาที่นี่
เธอร้องไห้พลางแก้ตัวอย่างลนลานและอ้อนวอนขอความเมตตา
“ฮือ ๆ แม่เข้าใจผิดแล้ว อย่าตีหนูเลย! ฮือ ๆ!”
“ถุย! เข้าใจผิดอะไร ฉันเห็นกับตา! แกมันน่าอับอายขายขี้หน้า!”
แม่ของเฉาถ่มน้ำลายใส่หน้าเธอ ไม่เชื่อว่าเป็นเรื่องเข้าใจผิดแม้แต่น้อย แต่ก็หยุดมือ
ตบไปสิบกว่าครั้งจนมือเจ็บไปหมด
แม่ของเฉาตาไวเห็นถุงหนังวัวตกอยู่ข้าง ๆ จึงลุกพรวดไปหยิบขึ้นมาเปิดดู