หลินเสี่ยวเสี่ยวประคองใบหน้าหล่อเหลาของชายหนุ่ม ก่อนจะงับริมฝีปากเขาเบา ๆ
“พูดอะไรน่ะ ใครบอกว่าคุณไม่มีประโยชน์ ผู้ชายของฉัน หลินเสี่ยวเสี่ยว เก่งที่สุดแล้ว!”
“คุณช่วยฉันแยกบ้านกับตระกูลหลิน เรื่องบ้านตระกูลเฉาก็ต้องขอบคุณที่คุณฉลาดคอยช่วยฉันรับมือ แล้วครั้งนี้จะโทษคุณได้ยังไง?”
“ถ้าคุณไม่เป็นคนเสนอ ฉันคงโดนหลินเจินเจินเล่นงานถึงตัว ต้องเจ็บหนักกว่านี้แน่!”
“อีกอย่าง ถ้าแผนซ้อนแผนของฉันครั้งนี้สำเร็จ ต่อไปฉันก็ไม่ต้องไปทำงานใช้แรงแล้ว ใกล้ถึงฤดูเพาะปลูกฤดูใบไม้ผลิแล้ว คุณก็รู้ว่าฉันทำงานหนักขนาดนั้นไม่ไหวหรอก!”
“อาเย่ของเราเก่งที่สุด อย่าดูถูกตัวเองสิ!”
ลู่เย่มองหลินเสี่ยวเสี่ยวที่มีสีหน้าจริงจังและอ่อนโยน หัวใจก็อ่อนยวบลงราวกับกลายเป็นแอ่งน้ำ
เขาช่างโชคดีเหลือเกินที่ได้แต่งงานกับภรรยาที่แสนดีและเอาใจใส่เช่นนี้
แววตาของลู่เย่หม่นลง หลินพั่นตี้ หลินเจินเจินใช่ไหม กล้าคิดร้ายกับภรรยาของเขา ตอนนี้เขายังจัดการพวกหล่อนไม่ได้เพราะจะทำให้แผนของภรรยาพัง แต่ไม่ได้แปลว่าต่อไปจะทำไม่ได้!
แม้จะมีแผนอยู่ในใจ แต่ลู่เย่รู้ว่าหลินเสี่ยวเสี่ยวไม่ชอบใช้กำลังแก้ปัญหา จึงไม่พูดออกไปให้เธอกังวล เขากลับจูบตอบเธอเบา ๆ แทน
“ภรรยา คุณดีเหลือเกิน ผมรักคุณมาก!”
หลินเสี่ยวเสี่ยวดวงตาเป็นประกายยิ้ม ก่อนจะผลักเขาออก
“เอาละ หายรู้สึกด้อยค่าและโทษตัวเองแล้วใช่ไหม ฉันรู้ว่าคุณรักฉัน แต่ช่วงนี้ฉันมีประจำเดือน คุณช่วยยับยั้งใจหน่อย ไม่อย่างนั้นคนที่ทรมานก็คือตัวคุณเอง”
ลู่เย่กอดหลินเสี่ยวเสี่ยวไว้แน่น ไม่ยอมปล่อย เขาอดกลั้นความรุ่มร้อนแล้วฝืนทำปากแข็ง
“อืม ผมไม่ทรมานหรอก ภรรยา ผมแค่อยากกอดคุณไว้!”
คู่สามีภรรยาคู่น้อยคลอเคลียกันอยู่พักหนึ่ง ราวกับลืมความกลัดกลุ้มเรื่องหลินพั่นตี้กับหลินเจินเจินไปเสียสนิท