หลินเสี่ยวเสี่ยวตักมูลวัวขึ้นมาฟาดจนเกือบกระเด็นใส่หัวหน้าหมู่บ้านตระกูลเฉียว
หัวหน้าหมู่บ้านตระกูลเฉียวโกรธจนหน้าเขียว:
「หลินเสี่ยวเสี่ยว เธอทำอะไรน่ะ! ไม่เห็นหรือไงว่าฉันยืนอยู่ตรงนี้ทั้งคน」
「มูลวัวพวกนี้เป็นปุ๋ย เป็นทรัพย์สินของหมู่บ้าน ใครสอนให้เธอปาเรี่ยราดแบบนี้」
หลินเสี่ยวเสี่ยวเท้าเอวพิงพลั่ว พูดจาเหน็บแนมอย่างไม่เกรงใจ:
「อ้าว! ที่แท้ก็หัวหน้าหมู่บ้านตระกูลเฉียวนี่เอง! ฉันนึกว่าไอ้ปากมากที่ไหนมาเห่าตั้งแต่เช้าเสียอีก」
「ขอโทษนะ อยู่ ๆ คุณก็พูดขึ้นมาจนฉันตกใจ เผลอออกแรงไปหน่อย」
「หัวหน้าหมู่บ้านพูดถูก มูลพวกนี้เป็นปุ๋ยทั้งนั้น ถ้าอย่างนั้นหัวหน้าหมู่บ้านช่วยเก็บหน่อยสิ จะได้ไม่เสียของ」
เห็นหัวหน้าหมู่บ้านตระกูลเฉียวยืนนิ่ง หน้าแดงคล้ำ หลินเสี่ยวเสี่ยวจึงจงใจเอาคำเยาะเย้ยที่หลินพั่นตี้เคยพูดกับเธอไปคืนให้เขาซึ่งเป็นพ่อตา:
「ไม่จริงมั้ง! หัวหน้าหมู่บ้านคงไม่คิดว่าสกปรกจนไม่ยอมเก็บหรอกใช่ไหม」
ใช่แล้ว หลินเสี่ยวเสี่ยวเป็นคนเจ้าคิดเจ้าแค้น ต่อให้ผ่านไปหลายวันแล้ว เธอก็ยังไม่ลืมแค้นจากวันที่แบ่งงานเลย!
เดิมทีหัวหน้าหมู่บ้านตระกูลเฉียวตั้งใจมาหาเรื่อง แต่กลับถูกหลินเสี่ยวเสี่ยวพูดไม่กี่คำจนจุกอก
เขาอดกลั้นอยู่นาน ท้ายที่สุดก็ยังทำใจเก็บมูลวัวตรงเท้าไม่ลง
แต่คำว่าอย่าให้เสียของก็เป็นเขาพูดเอง
เขานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนชี้ไปทางเฉินอันอัน:
「เด็กน้อย ยืนบื้ออะไรอยู่ มาช่วยเก็บมูลวัวไปกองตรงนั้นสิ ไม่มีตาดูงานเอาเสียเลยหรือไง พวกเธอมาที่นี่เพื่อใช้แรงงานปรับปรุงตัวนะ」
เขาจำได้ว่าเด็กคนนี้เป็นเด็กโง่ จึงจงใจใช้เฉินอันอันที่จัดการได้ง่ายเป็นทางลงให้ตัวเอง