เมื่อเห็นลู่เย่ทำหน้าจริงจัง ไม่มีแววล้อเล่นแม้แต่น้อย เจี่ยซินก็แทบจะแตกสลาย
เธอมองหลินเสี่ยวเสี่ยวอย่างไม่อยากเชื่อสายตา
“บ้านหลังนี้จะเป็นของครอบครัวเธอไปได้ยังไง!”
หลินเสี่ยวเสี่ยวยักไหล่ นาน ๆ ทีถึงได้วางท่าภูมิใจสักครั้ง
“ไม่รู้สิ อาจเป็นเพราะฉันดวงดีก็ได้!”
“แต่ขอโทษด้วยนะ บ้านฉันไม่ต้อนรับคนนอก โดยเฉพาะเธอ ฉันไม่มีทางให้เธอเช่าบ้านหรอก ไปหาที่อื่นเถอะ!”
พูดจบ หลินเสี่ยวเสี่ยวก็จูงลู่เย่เดินผ่านเจี่ยซินที่หน้าซีดเผือดไปทันที
จนกระทั่งพ้นสายตาเจี่ยซิน ลู่เย่ถึงค่อย ๆ เอ่ยถามอย่างระมัดระวัง
“ที่รัก คุณไม่ได้โกรธใช่ไหม? ผมไม่ได้ไปยั่วโมโหเธอจริง ๆ นะ!”
หลินเสี่ยวเสี่ยวเห็นท่าทางกระวนกระวายของเขาแล้วก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้ เธอจูงมือใหญ่ของเขาเดินไปข้างหน้าพลางพูดว่า
“เรื่องเล็กแค่นี้ฉันจะโกรธทำไม? อีกอย่างก็ไม่ใช่ความผิดของคุณสักหน่อย ตอนที่มีผู้ชายข้างนอกมาจีบฉัน คุณก็ไม่ได้โกรธเหมือนกันนี่”
ลู่เย่แย้งเสียงเบา “ผมโกรธนะ แค่ไม่ได้โกรธคุณเท่านั้นเอง”
เสียงของเขาเบามาก หลินเสี่ยวเสี่ยวจึงฟังไม่ชัด เธอหันไปถาม
“คุณพูดว่าอะไรนะ? ฉันฟังไม่ชัด”
ลู่เย่ยกมือแตะจมูก “ไม่มีอะไรครับ”
หลินเสี่ยวเสี่ยวไม่ได้ซักต่อ เธอเกาปลายนิ้วลงบนฝ่ามือเขาแล้วชวนตกลงกันว่า
“อาเย่ เรามาตกลงกันนะ ต่อไปถ้าใครมีคนมาชอบพอ ก็จัดการกันเอง อย่าปล่อยให้คนพวกนั้นมาทำให้อีกฝ่ายขุ่นใจ”
หลินเสี่ยวเสี่ยวมั่นใจในตัวเองมาก เธอกับลู่เย่ต่างก็เป็นคนเก่ง คนเก่งย่อมดึงดูดความสนใจจากเพศตรงข้ามได้เป็นธรรมดา
คนอย่างหลิวโปที่รู้ว่าหลินเสี่ยวเสี่ยวมีครอบครัวแล้วก็รู้จักหยุด ยังพอจัดการง่าย แต่คนไร้ยางอายอย่างเจี่ยซินนี่ชวนให้หงุดหงิดจริง ๆ
หนทางข้างหน้ายังอีกยาวไกล หลินเสี่ยวเสี่ยวไม่อยากให้ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับลู่เย่ต้องมีรอยร้าวเพราะคนนอก วิธีที่ดีที่สุดก็คือต่างคนต่างจัดการคนที่เข้ามาพัวพันให้เรียบร้อย