ทุกสายตามองมาที่เขา หลินเสี่ยวเสี่ยวก็เงยหน้ามองเขาอย่างประหลาดใจเช่นกัน
ตามที่หลินพั่นตี้กล่าวไว้ในชาติก่อน เขาเป็นคนที่เย็นชาต่อความรักและการแต่งงานอย่างมาก เขาจะอาสาเห็นด้วยกับการเปลี่ยนคู่หมั้นได้อย่างไร?
มือของลู่เย่ที่วางอยู่ข้างตัวเหงื่อออกมากในวันที่อากาศหนาวเย็น
คนอื่นจะมองเขาอย่างไร เขาไม่สนใจ แต่เมื่อถูกหลินเสี่ยวเสี่ยวจ้องมอง หัวใจของเขาก็เต้นผิดจังหวะ
หญิงวัยกลางคนคนหนึ่งที่ชอบยุ่งตบต้นขาเสียงดัง: "โอ้ย! นี่ก็เหลือแค่หลินเสี่ยวเสี่ยวบ้านหลินคนที่สองเท่านั้นที่ยังไม่แสดงท่าที!"
"เสี่ยวเสี่ยว เธอตกลงไปเลยสิ! เรื่องนี้ก็จะได้จบลง!"
คนอื่นๆ ได้ยินดังนั้นก็พากันส่งเสียงเชียร์ตาม
สีหน้าของลู่เย่เคร่งขรึมลง เขาจ้องคนที่ส่งเสียงเชียร์อย่างเย็นชา แล้วขยับตัวมาบังหลินเสี่ยวเสี่ยวอีกครั้ง เพื่อบังสายตาบางส่วนให้เธอ
เขาหวังว่าเธอจะตกลง แต่เขาไม่ต้องการให้เธอถูกบีบบังคับให้ตกลง
เลขาธิการใหญ่ก็ไอเสียงหนักสองครั้งเพื่อเตือนทุกคน แล้วหันไปถามอย่างสุภาพ:
"หนูน้อย เธออยากเปลี่ยนคู่หมั้นไหม? พูดได้เต็มปากเลย ตาปู่คนที่สองจะจัดการให้เอง!"
ตาปู่ของหลินลำเอียงไปทางลูกชายคนโต เลขาธิการใหญ่รู้สึกว่าเขาควรช่วยเหลือครอบครัวหลินคนที่สองบ้าง
หลินเสี่ยวเสี่ยวรับรู้ถึงความปรารถนาดีของเลขาธิการใหญ่ จึงยิ้มอย่างสุภาพให้ท่าน:
"ขอบคุณตาปู่คนที่สอง!"
เมื่อมองดูแผ่นหลังที่สูงใหญ่และน่าไว้วางใจซึ่งบังอยู่ข้างหน้าเธอ หลินเสี่ยวเสี่ยวรู้สึกสับสนวุ่นวาย
เธอคิดว่าการแต่งงานกับลู่เย่อาจเป็นวิธีหลุดพ้นจากพันธนาการของตระกูลหลินไปชั่วคราว
เธอหายใจออกเฮือกใหญ่ แล้วประกาศ:
"ฉันตกลงที่จะเปลี่ยนคู่หมั้น!"
ร่างกายที่ตึงเครียดของลู่เย่ผ่อนคลายลงชั่วขณะ แต่ในวินาทีถัดมาก็กลับมาตึงเครียดอีกครั้ง
หลินเสี่ยวเสี่ยวเปลี่ยนน้ำเสียง:
"แต่!"
"เรื่องนี้เป็นพี่สะใภ้คิดร้ายกับฉัน ยังไงฉันก็เป็นฝ่ายที่เสียหาย ฉันต้องการค่าเสียหาย!"
แผ่นหลังของลู่เย่ผ่อนคลายลงอีกครั้ง หัวใจที่แขวนอยู่ก็วางลง ไม่ใช่ไม่เต็มใจแต่งงานกับเขาก็พอ
ลู่เย่หายใจออกยาวๆ แล้วมองหลินพั่นตี้ พูดเย็นชา:
"เสี่ยวเสี่ยวพูดถูก พูดอย่างเคร่งครัด เธอผลักเสี่ยวเสี่ยวลงน้ำถือเป็นการพยายามฆ่า! ต้องชดใช้ค่าเสียหาย!"
หลินพั่นตี้เงยหน้าขวับ ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อและความขุ่นเคือง
ในชาติก่อน ตอนที่เธอทะเลาะกับเพื่อนบ้านที่หยาบคายในหมู่บ้าน เขาไม่เคยพูดแทนเธอเลย
มีแต่จะบอกให้เธอเย็นๆ ไม่ต้องไปหาเรื่อง และยังชดใช้ค่าเสียหายให้พวกนั้นเพื่อตบหน้าเธอ เขาเคยปกป้องเธอแบบนี้ที่ไหนกัน!
หลินพั่นตี้เอาแต่คิดว่าตัวเองรู้สึกไม่ยุติธรรม โดยไม่คิดถึงเรื่องที่เธอแอบเก็บผักในแปลงของคนอื่นเลย
หลินพั่นตี้อยากจะอาละวาดถามลู่เย่ว่าเขาคบหากับหลินเสี่ยวเสี่ยวมานานแล้วหรือไม่
แต่เมื่อสบตากับสายตาที่เย็นชาราวกับสัตว์ร้ายของลู่เย่ คำพูดที่กำลังจะหลุดออกมากลับไม่กล้าพูดออกมา
เธอหยุดไปครู่หนึ่ง ไม่กล้าไปยั่วโทสะลู่เย่ผู้แสนอันตราย หลินพั่นตี้กลอกตาไปมา ยกมือเช็ดน้ำตาที่ไม่มีจริงแล้วเถียงกับหลินเสี่ยวเสี่ยว:
"เสี่ยวเสี่ยว ฉันรู้ว่าเธอเสียใจที่เสียเจี้ยนกั๋วพี่ชายที่ดีขนาดนั้นไป แต่เรื่องนี้มันเป็นอุบัติเหตุ"
"ฉันแค่อิจฉาที่เธอมีเสื้อผ้าใหม่ เลยขอยืมใส่ เธอกลัวหนาว ฉันก็เลยเอาเสื้อคลุมของฉันให้เธอใส่"
"เป็นเธอเองที่ยืนไม่มั่นคงแล้วตกลงไปในน้ำ ฉันเพื่อจะช่วยเธอถึงได้กระโดดตามลงไป ฉันไม่เคยแตะต้องเธอเลยแม้แต่นิด เธอจะบอกว่าฉันผลักเธอได้ยังไง!"
หลินเสี่ยวเสี่ยวหัวเราะเย็นชา จ้องหลินพั่นตี้: "เธอแน่ใจเหรอว่าตั้งแต่ฉันตกลงไปในน้ำจนถึงตอนอยู่ในน้ำ เธอไม่เคยแตะต้องฉันเลย?"
หลินพั่นตี้หลบสายตา แต่ยังดื้อรั้น คิดว่าหลินเสี่ยวเสี่ยวแค่ขู่ให้เธอสารภาพเอง จึงยืนยัน:
"ใช่! ตอนนั้นเธอยืนห่างจากฉัน ฉันตามจับเธอไม่ทัน ไม่ได้แตะต้องเธอ!"
หลินเสี่ยวเสี่ยวยิ้ม แล้วเดินเข้ามา ยื่นมือออกมาจากเสื้อคลุมที่ลู่เย่คลุมให้เธอตอนขึ้นจากน้ำ:
"แล้วอะไรอยู่ในมือฉันล่ะ? เธอจะอธิบายยังไง!"
สายตาของทุกคนพากันมองไปที่มือเล็กๆ ขาวๆ ของหลินเสี่ยวเสี่ยว ซึ่งมีเชือกผูกผมสีแดงที่ยังมีผมติดอยู่ไม่กี่เส้น
หลังจากเห็นชัดเจนสิ่งของแล้ว ก็พากันเหลือบมองหลินพั่นตี้ที่ผมเปียข้างหนึ่งหลุดกระเซิง
หลินพั่นตี้หน้าซีด ไม่คิดว่าหลินเสี่ยวเสี่ยวจะยังกำสิ่งนี้ไว้ได้แม้จะตกลงไปในน้ำแล้ว
หลินเสี่ยวเสี่ยวจึงพูดเสียงแข็ง:
"ตอนนั้นเธอชี้ไปที่แม่น้ำแล้วบอกว่ามีปลาใหญ่ พอฉันหันไปดู เธอก็ผลักฉันทันที!"
"ฉันเผลอยกมือขึ้นคว้าเพื่อจะเกาะอะไรสักอย่างก็ได้ แต่กลับไปคว้าเปียของเธอเข้า แล้วดึงสิ่งเหล่านี้ออกมา"
"เธอบอกว่าเธอไม่ได้ผลักฉัน แล้วยังบอกว่ายืนห่างจากฉันและไม่ได้แตะต้องฉัน งั้นฉันจะหยิบของพวกนี้จากอากาศมาอยู่ในมือได้ยังไง!"
หลินพั่นตี้เริ่มตื่นตระหนก: "ฉัน ฉัน ฉันจำผิดไปเอง ตอนที่ฉันช่วยเธอ เธอดิ้นแล้วจับฉันได้ต่างหาก!"
"แฮ่!" ทุกคนส่งเสียงเยาะ ถึงตอนนี้ใครเชื่อก็เป็นคนโง่
ตาปู่ของหลินถลึงตาใส่หลินพั่นตี้ด้วยความผิดหวัง แล้วหันไปด่าหลินเสี่ยวเสี่ยวที่ไม่ยอมหยุด:
"พอได้แล้ว! เรื่องแค่นี้! กลับบ้านไปให้บ้านพี่ใหญ่เอาไข่สองฟองมาไถ่โทษเธอก็พอแล้ว! อย่ามาทำตัวน่าอายที่นี่"
หลินเสี่ยวเสี่ยวสีหน้าเคร่งขรึมลง ตอบกลับตาปู่ของหลินผู้ลำเอียงเข้าข้างลูกชายคนโตโดยไม่เกรงใจ:
"ตาปู่ ในหมู่บ้านใครไม่รู้ว่าตาปู่ลำเอียง ใครน่าอายกว่ากันยังไม่รู้เลย!"
"วันนี้ฉันจะเอาค่าเสียหายให้ได้ต่อหน้าทุกคน ถ้ากลับบ้านไป ปิดประตูพวกเราแล้ว ต่อให้ไข่จากลูกชายสุดที่รักของตาปู่ ฉันก็ไม่ได้กิน ยังจะต้องให้พ่อฉันควักกระเป๋าชดใช้ให้บ้านพี่ใหญ่อีก!"
ตาปู่ของหลินแห่งหมู่บ้านชิงซานมีชื่อเสียงในเรื่องการเอาลูกชายคนโตกับคนเล็กเป็นแก้วตาดวงใจ ส่วนคนที่สองเป็นเสมือนวัวรับใช้ ขูดรีดไม่เว้นแต่ละวัน
ทุกคนเห็นด้วยกับหลินเสี่ยวเสี่ยวในจุดนี้ ต่างมองตาปู่ของหลินด้วยสายตาดูถูก
ใบหน้าของตาปู่หลินคล้ำอยู่แล้ว ตอนนี้คล้ำจนเกือบเป็นหมึก เขากัดฟันถาม:
"แล้วเธออยากได้ยังไง!"
หลินเสี่ยวเสี่ยวเรียกร้องโดยไม่เกรงใจ:
"ฉันถูกเธอผลักลงน้ำเกือบตาย ไม่เพียงแต่ตกใจกลัว ตอนนี้ยังรู้สึกไม่สบายตัว อีกทั้งยังต้องเสียค่าน้ำใจอีก ครอบครัวของพวกเธอต้องชดใช้ฉันสิบหยวนเป็นค่ารักษาพยาบาลและค่าชดเชยความเสียหายทางจิตใจ!"
"อีกอย่าง ต้องชดใช้ไข่ 20 ฟองเป็นค่าบำรุงร่างกาย!"
ยังไม่จบ หลินเสี่ยวเสี่ยวชี้ไปที่เสื้อผ้าของหลินพั่นตี้แล้วพูดต่อ:
"ส่วนเสื้อแจ็กเก็ตแดงของฉัน ผ้าฝ้ายและผ้าใหม่แม่ฉันขอยืมมาจากบ้านยาย ตั้งใจเย็บให้ฉันทีละเข็มด้วยความรักของแม่และยาย เต็มไปด้วยความรักของคนทั้งสอง! เป็นสิ่งล้ำค่าที่สุดสำหรับฉัน!"
"ตอนนี้ปล่อยผ่านที่หลินพั่นตี้ใส่ไปแล้ว แต่เธอยังทำมันตกน้ำจนสกปรกขนาดนี้ ฉันจะให้เธอชดใช้ก็สมเหตุสมผลแล้วใช่ไหม!"
หลินเสี่ยวเสี่ยวมองตาปู่ ยาย และคนบ้านพี่ใหญ่ที่มีสีหน้าไม่ดีนัก พูดท่าทางใจกว้าง:
"ในฐานะคนในครอบครัวเดียวกัน ฉันจะไม่ทำเรื่องให้พวกเธอลำบาก"
"ไม่ก็ชดใช้เสื้อใหม่ตัวเดียวกันมาให้ฉันตัวหนึ่ง หรือไม่ก็จ่ายตามราคาต้นทุน ชดใช้ฉันห้าหยวน!"
ป้าสะใภ้ใหญ่ของหลินโกรธมาก: "เด็กปีศาจ เธอยังกล้าพูดอีกว่าเป็นครอบครัวเดียวกัน! มีใครหลอกคนในครอบครัวแบบนี้บ้างไหม! ทำไมเธอไม่ไปปล้นเลยล่ะ!"
แม่ของหลินรีบออกมาปกป้องลูกสาวทันที: "เธอด่าใครว่าเด็กปีศาจ ลูแกฉันพูดผิดตรงไหน! ไหนๆ ก็เป็นหลินพั่นตี้บ้านเธอทำร้ายคนก่อน การชดใช้ก็เป็นเรื่องปกติ!"
หลินเสี่ยวเสี่ยวสนับสนุนแม่: "ใช่! ถ้าป้าสะใภ้ใหญ่ไม่ยอม พวกเราไปหาตำรวจตัดสินกัน! ตั้งใจฆ่าคนยังไงก็ต้องถูกส่งไปใช้แรงงาน!"
ลู่เย่มีไหวพริบ ทำท่าจะไปเรียกตำรวจ
"พอแล้ว! จ่าย! กลับบ้านไปจ่ายให้! เธอตัวปัญหา จะได้เงียบๆ สักทีไหม!"
ตาปู่ของหลินตะโกนเสียงดัง
หลินเสี่ยวเสี่ยวเม้มปาก: "ฉันไม่เชื่อใจในตัวตาปู่ พวกเธอต้องเอาเงินและไข่ให้ฉันต่อหน้าเลขาธิการใหญ่และทุกคน!"
บ้านตระกูลหลินยังไม่ได้แยกครัว กลับบ้านไปปิดประตูแล้ว จะให้หรือไม่ให้ก็เป็นเรื่องที่คนแก่คนนี้พูดได้คำเดียว
อย่าคิดว่าเธอจะไม่รู้แผนการในใจพวกเขา