หัวใจของหลินเสี่ยวเสี่ยวเต้นเร็วขึ้น เธอถามกลับอย่างตื่นเต้นเล็กน้อยว่า
“อาเย่ คุณหมายความว่ายังไง?”
ลู่เย่ตบมือหลินเสี่ยวเสี่ยวเบา ๆ เพื่อปลอบเธอก่อน แล้วจึงอธิบายว่า
“เสี่ยวเสี่ยว พอฟังคุณพูดเรื่องนี้ ผมก็คิดว่าชาติกำเนิดของพ่อตาอาจมีปัญหาเหมือนกัน”
“ส่วนปานที่คุณพูดถึง จริง ๆ แล้วลึกเข้าไปในต้าชิงซานมีหญ้าชนิดหนึ่ง น้ำของมันจะทิ้งรอยไว้บนแผลที่ผิวหนังคน คล้ายปานที่ติดตัวมาตั้งแต่เกิด”
หลินเสี่ยวเสี่ยวลุกพรวดขึ้นอย่างตื่นเต้น แล้วคว้ามือใหญ่ของลู่เย่ไว้
“อาเย่! หญ้าชนิดนั้นหาได้ที่ไหน คุณพาฉันไปหาได้ไหม!”
ลู่เย่กลับส่ายหน้าอย่างลำบากใจ หลินเสี่ยวเสี่ยวขมวดคิ้ว
“ไม่ได้เหรอ? ที่ที่หญ้าชนิดนั้นขึ้นอันตรายมากหรือ?”
ลู่เย่กดให้หลินเสี่ยวเสี่ยวนั่งลงอีกครั้ง แล้วปลอบว่า
“เมียจ๋า อย่าเพิ่งร้อนใจ ไม่ใช่ว่าที่ที่หญ้าขึ้นอันตรายหรอก แต่จริง ๆ แล้วผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามันขึ้นตรงไหน”
หลินเสี่ยวเสี่ยวเหมือนถูกสาดน้ำเย็นใส่ ความตื่นเต้นทั้งหมดพลันมลายหายไป กลายเป็นดอกไม้เหี่ยวเฉา
ลู่เย่จะทนเห็นเธอเป็นแบบนี้ได้อย่างไร เขานั่งลงข้าง ๆ ดึงเธอเข้ามากอด แล้วรีบปลอบว่า
“เมียจ๋า อย่าเสียใจไปเลย ผมไม่รู้ก็จริง แต่รู้ว่าใครรู้!”
หลินเสี่ยวเสี่ยวเงยหน้าจ้องเขา “พูดอะไรของคุณ หายใจหอบทำไม! ทำเอาใจฉันแกว่งไปแกว่งมา รีบพูดมาเร็ว!”
ลู่เย่รีบยอมรับผิดก่อน “ใช่ ๆ ผมผิดเอง เมียจ๋าอย่าโกรธเลย เดี๋ยวผมเล่าทุกอย่างที่รู้ให้ฟัง”