หลินเสี่ยวเสี่ยวขี่จักรยานไปยังคอมมูนทันที
ระหว่างทาง หลินเสี่ยวเสี่ยวเปลี่ยนการแต่งหน้าเป็นแบบที่ใช้ตอนทำธุรกิจกับเฉินเหล่าซาน
คอมมูนไม่ใหญ่ หลินเสี่ยวเสี่ยวจึงพบหลินเจินเจินได้อย่างรวดเร็ว จากนั้นก็ตามเธออย่างเปิดเผย ไม่คิดปกปิดเลยสักนิด
หลินเจินเจินเข้าไปในที่ทำการไปรษณีย์ แล้วตรงไปโทรศัพท์ทันที
หลินเสี่ยวเสี่ยวที่ปลอมตัวเป็นผู้ชายแสร้งเข้าไปขอกระดาษกับปากกาจากเจ้าหน้าที่เพื่อเขียนจดหมาย ก่อนนั่งลงใกล้ ๆ เธอแล้วแอบฟัง
เมื่อปลายสายรับ หลินเจินเจินดูเหมือนจะได้ยินว่าไม่ใช่คนที่ต้องการคุยด้วย จึงพูดว่า
“ฉันขอคุยกับผู้อำนวยการหลินจากหนังสือพิมพ์ รบกวนช่วยเรียกเขามารับสายหน่อย อีก 10 นาทีฉันจะโทรมาใหม่”
หลินเจินเจินวางสายแล้วรออยู่ ส่วนหลินเสี่ยวเสี่ยวจดจำข้อมูลสำคัญอย่าง “ผู้อำนวยการหลินจากหนังสือพิมพ์” ไว้
ระหว่างรอให้ปลายสายโทรกลับ หลินเจินเจินก็มองไปรอบ ๆ อย่างเบื่อหน่าย
พอสายตาหันมาทางหลินเสี่ยวเสี่ยว เธอก็อดตื่นเต้นขึ้นมาเล็กน้อยไม่ได้
โชคดีที่ตอนนี้เธอแต่งตัวเป็นคนหน้าตาธรรมดา แถมยังเตี้ย อ้วน และขากะเผลก
หลินเจินเจินมองเพียงแวบเดียวก็เบือนสายตาหนีอย่างรังเกียจ
หลินเสี่ยวเสี่ยวถอนหายใจโล่งอก แล้วแสร้งเขียนจดหมายต่อ
ในที่สุด 10 นาทีอันยาวนานก็ผ่านไป
หลินเจินเจินโทรไปอีกครั้ง หลินเสี่ยวเสี่ยวรีบเงี่ยหูฟังทันที
“พ่อ ฉันเอง พ่อช่วยหาตำแหน่งครูให้ฉันได้ไหม ตอนนี้หลินเสี่ยวเสี่ยวเป็นครูแล้ว ถ้าฉันไปเป็นครูด้วยก็จะเข้าใกล้เธอได้ง่าย”
หลินเสี่ยวเสี่ยวได้ยินเสียงปลายสายเพียงแผ่ว ๆ ต้องตั้งใจฟังอย่างมากถึงจะแยกออกว่าอีกฝ่ายพูดอะไร
“ฉันจัดการกับผู้อำนวยการโรงเรียนของคอมมูนธงแดงไม่ได้ เธอหาทางเอาเอง!”
หลินเจินเจินขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจ “ก็แค่ผู้อำนวยการที่ถูกส่งไปประจำคอมมูนไม่ใช่เหรอคะ? พ่อจัดการไม่ได้หรือ?”