ชายวัยกลางคนชี้ไปยังรูปถ่ายใบนั้นแล้วถามช่างภาพอาวุโสว่า
“คุณช่าง ภาพนี้ถ่ายผู้หญิงคนไหนไว้หรือครับ รู้ไหมว่าเธออยู่ที่ไหน?”
ช่างภาพอาวุโสมองตามนิ้วที่ชี้ไปยังรูปถ่าย คิดว่าอีกฝ่ายก็เห็นว่าภาพนี้ถ่ายออกมาสวย จึงยิ้มแล้วพูดว่า
“ผู้อำนวยการหลิน คุณก็คิดว่าหนุ่มสาวคู่นี้หน้าตาดีใช่ไหมครับ นี่เป็นภาพที่ผมถ่ายออกมาได้สวยที่สุดตั้งแต่ทำอาชีพนี้มาเลย!”
“แต่ผมไม่รู้จักหนุ่มสาวคู่นี้หรอกครับ ดูเหมือนจะมาจากกองผลิตด้านล่าง เพิ่งแต่งงานกันเลยมาถ่ายรูปเก็บไว้เป็นที่ระลึก”
ภรรยาและลูก ๆ ของชายคนนั้นไม่เคยเห็นเขาเป็นแบบนี้มาก่อน จึงอยากเข้ามาดูด้วยความอยากรู้ว่ารูปถ่ายสวยแค่ไหน
ใครจะคิดว่าชายคนนั้นจะคว้ารูปถ่ายลงมาแล้วยัดใส่กระเป๋า ไม่ยอมให้ครอบครัวดู ก่อนพูดกับช่างภาพอาวุโสว่า
“คุณช่าง ภาพนี้ถ่ายออกมาได้ดีพอดีเลย เข้ากับหัวข้อประชาสัมพันธ์ ‘ภาพลักษณ์การแต่งงานของคนหนุ่มสาวยุคใหม่’ ที่หนังสือพิมพ์ของเรากำลังทำอยู่พอดี”
“ผมขอทั้งรูปถ่ายกับฟิล์มต้นฉบับ ถือเป็นสื่อประชาสัมพันธ์ของหนังสือพิมพ์”
“อีกอย่าง นี่เป็นสื่อประชาสัมพันธ์ภายใน ก่อนลงหนังสือพิมพ์ถือเป็นข้อมูลลับ”
“ห้ามเอารูปนี้ไปติดไว้ในตู้โชว์อีกเด็ดขาด ไม่อย่างนั้นอาจก่อปัญหาโดยไม่จำเป็น เข้าใจไหมครับ?”
ช่างภาพอาวุโสรู้สึกเสียดาย แต่ชายคนนั้นเป็นผู้อำนวยการที่ถูกส่งตัวมาจากหนังสือพิมพ์ประจำอำเภอ ว่ากันว่าเบื้องหลังยังมีผู้สนับสนุนใหญ่โต เขาไม่กล้าล่วงเกิน จึงได้แต่ส่งฟิล์มต้นฉบับกับรูปถ่ายให้ไป
ภรรยาของชายคนนั้นบ่นว่า “อะไรกัน ทำลับ ๆ ล่อ ๆ เสียจริง เอามาให้ฉันดูหน่อย!”
ชายคนนั้นตวัดสายตาเย็นชาใส่ภรรยา “ฉันบอกไปกี่ครั้งแล้ว เรื่องงานของฉัน เธออย่าเข้ามายุ่ง!”
“อีกอย่าง เรื่องลูกสาวลงชนบทพักไว้ก่อน ฉันจะขอร้องพี่ใหญ่ให้ส่งเธอไปอยู่กองผลิตแถบอำเภอของเรา จะได้อยู่ใกล้ ๆ”