ข่าวลือหลายกระแสแพร่สะพัดออกมาในชั่วพริบตา:
“ได้ยินหรือยัง? เฉาเจี้ยนกั๋วทำผิดจนถูกกองทัพไล่ออกมา ดูเหมือนเขาจะคลุ้มคลั่งจนอยากฆ่าหลินพั่นตี้ที่กำลังท้อง!”
“ได้ยินหรือยัง? เรื่องชั่ว ๆ ที่หลินพั่นตี้เคยทำก่อนหน้านี้กำลังย้อนกลับมาเล่นงาน สามีของเธอพลอยถูกเธอทำให้โดนกองทัพไล่ออกไปด้วย!”
“ได้ยินหรือยัง? คราวก่อนเฉาเจี้ยนกั๋วโดนหลินพั่นตี้ทำจนเป็นขันทีจริง ๆ พอกองทัพสืบรู้ ก็ไม่ต้องการคนพิการอย่างเขา เลยไล่ออกมา!”
“ได้ยินหรือยัง? เฉาเจี้ยนกั๋วด่าทารกในท้องหลินพั่นตี้ว่าเป็นลูกชู้ เขาเป็นหมัน เด็กคนนั้นไม่ใช่ลูกเขาเลยสักนิด! เขาจะตีเด็กให้ตายด้วย!”
……
คนบ้านตระกูลเฉาถูกข่าวลือเหล่านี้กดดันจนแทบเงยหน้าไม่ขึ้น หลายวันมานี้แม้แต่ครอบครัวสายใหญ่กับครอบครัวสายรองต่างก็พากันอ้างป่วยลางาน ไม่กล้าออกจากบ้าน
เฉาเจี้ยนกั๋วถึงกับขังตัวเองอยู่ในห้อง ไม่ยอมพบแม้แต่คนในครอบครัว
การทำแบบนี้ไม่เพียงไม่ทำให้ข่าวลือลดลง กลับยิ่งทำให้ทุกคนพูดกันอย่างออกรสกว่าเดิม
ถึงขั้นมีคนลือกันว่า เฉาเจี้ยนกั๋วทนรับแรงกระแทกสองเรื่อง ทั้งตกงานและเด็กไม่ใช่ลูกตัวเองไม่ไหว จึงหลบอยู่ในห้องฆ่าตัวตายไปแล้ว
ที่พักเยาวชนผู้มีการศึกษา หลิวม่านเดินวนไปมาอย่างกระวนกระวายในบ้านหลังใหม่ของตัวเอง
พอได้ข่าวว่าเฉาเจี้ยนกั๋วกลับมา เธอก็อยากไปหาเขาทันที
แต่ไปหลายครั้งแล้ว ประตูบ้านตระกูลเฉากลับลงกลอนแน่นหนา ไม่ว่าเธอจะเคาะอย่างไรก็ไม่มีใครออกมาเปิด
พอได้ยินข่าวลือว่าเฉาเจี้ยนกั๋วทนแรงกระแทกไม่ไหวจนฆ่าตัวตาย หลิวม่านก็ยิ่งร้อนใจจนสิวหลายเม็ดบนใบหน้าปะทุขึ้นมา