สวนผักเล็ก ๆ ในลานบ้านถูกถางจนเกลี้ยง ไม่เหลือแม้แต่วัชพืชสักต้น
หลินเสี่ยวเสี่ยวคิดในใจว่า ขโมยคนไหนช่างไร้คุณธรรม ถึงได้จ้องขโมยแต่ผักที่คนอื่นปลูกไว้
ขณะที่หลินเสี่ยวเสี่ยวกำลังจะไปตามลู่เย่ให้แจ้งตำรวจมาจับขโมยนั้น
ลู่เย่ได้ยินเสียงอุทานของเธอ จึงเดินออกมาจากหลังบ้าน “ขโมยอยู่ไหน? ที่รัก คุณไม่เป็นไรใช่ไหม?”
หลินเสี่ยวเสี่ยวชี้ไปยังสวนผักที่โล่งเตียน
“อาเย่ ฉันนึกว่าคุณไม่อยู่บ้านเสียอีก ผักของบ้านเราถูกขโมยไปหมดแล้ว!”
ลู่เย่ชะงักไป ก่อนจะหัวเราะออกมา
เขาเดินเข้าไปจูงมือหลินเสี่ยวเสี่ยวมาที่ห้องครัว แล้วชี้ไปยังตะกร้าผักใบใหญ่หลายใบที่วางอยู่ด้านใน
“ไม่ได้ถูกขโมย ผมเก็บมาเอง”
หลินเสี่ยวเสี่ยวถึงได้รู้ว่าตัวเองเข้าใจผิดไปอย่างใหญ่หลวง แต่ก็ยังมองเขาอย่างไม่เข้าใจแล้วถามว่า
“ผักบางต้นยังโตไม่เต็มที่เลย ทำไมคุณถึงถอนมาหมดล่ะ?”
ลู่เย่กลับมองหลินเสี่ยวเสี่ยวอย่างจริงจัง ก่อนอธิบายว่า
“ที่รัก ผมตั้งใจจะปลูกผักกับไม้ผลที่มีอยู่ในมิติส่วนตัวของคุณไว้ในลานบ้านเรา”
“ไม่ใช่แค่นั้น ผมยังคิดจะปรับปรุงคอกสัตว์หลังบ้านด้วย แต่ละครอบครัวมีโควตาเลี้ยงไก่ เป็ด และห่าน เราก็อ้างว่าเลี้ยงตามจำนวนที่ได้รับอนุญาตได้”
“อีกสักพักผมจะไปขอแพะสองตัวจากกองพลด้วย”
“ทำแบบนี้ ต่อไปถ้ามีญาติหรือเพื่อนถามว่าของพวกนั้นมาจากไหน คุณก็บอกว่าเราปลูกและเลี้ยงเอง ห้ามให้ใครรู้เรื่องมิติส่วนตัวเด็ดขาด!”
หัวใจของหลินเสี่ยวเสี่ยวอบอุ่นขึ้นมา ที่แท้เขาทำไปก็เพื่อปกป้องเธอนี่เอง!
เธอเขย่งปลายเท้าขึ้นจูบคางลู่เย่เบา ๆ
“ขอบคุณนะอาเย่ มีคุณอยู่ด้วยดีจัง!”