น่าเสียดายที่หลินพั่นตี้ลืมไปแล้วว่า ชื่อเสียงของเธอในกองผลิตยังสู้หนูข้างถนนไม่ได้ด้วยซ้ำ
ต่อให้มีคนคิดแบบเดียวกับเธอ ก็ยังไม่อยากเสียเวลาสนใจเธอ
พอได้ยินเธอพูด คนรอบข้างถึงกับนึกขึ้นได้ว่าเธอยืนอยู่ตรงนั้น ต่างพากันหลบเลี่ยงราวกับโชคร้ายมาเยือน เว้นที่ว่างรอบตัวเธออย่างน้อยสามเมตรในพริบตา
หลินพั่นตี้โกรธจนแทบคลั่ง แต่กลับไม่กล้าพูดอะไรออกมาแม้แต่คำเดียว
ถึงอย่างนั้น เธอก็ยังเงียบ ๆ เดินตามคนที่มาดูเรื่องสนุกไปบ้านหลินเสี่ยวเสี่ยวด้วย
น่าเสียดาย ความหวังที่จะได้เห็นหลินเสี่ยวเสี่ยวโชคร้ายของเธอคงต้องสูญเปล่าอีกครั้ง
แค่เห็นท่าทีต้อนรับอย่างกระตือรือร้นที่เลขาธิการจ้าวและคนอื่น ๆ มีต่อสองสามีภรรยาหลินเสี่ยวเสี่ยว ทุกคนก็รู้แล้วว่าพวกเขาไม่มีทางทำผิดอะไรมา ตรงกันข้าม มีความเป็นไปได้สูงว่ากำลังจะได้รับผลประโยชน์อีกแล้ว
เลขาธิการจ้าวเห็นหลินเสี่ยวเสี่ยวท้องโตออกมาต้อนรับ ก็รีบยิ้มทักทาย
“สหายหลินเสี่ยวเสี่ยว ไม่ได้เจอกันพักเดียว คุณก็ตั้งครรภ์แล้วหรือ ยินดีด้วย! ยินดีด้วย!”
“คุณกำลังตั้งครรภ์ ไม่ต้องเหนื่อยหรอก กลับไปพักผ่อนเถอะ ให้สหายลู่เย่พาพวกเราไปก็พอ”
หลินเสี่ยวเสี่ยวส่งยิ้มอย่างสุภาพ “ขอบคุณเลขาธิการจ้าวที่เป็นห่วงค่ะ อยู่บ้านตัวเองแท้ ๆ ปกติฉันก็ต้องออกมาเดินบ้าง ไม่เป็นไรค่ะ ฉันอยู่เป็นเพื่อนได้”
“ถ้าอย่างนั้นก็ดี สหายลู่เย่ ดูแลภรรยาให้ดีล่ะ!”
หลินเสี่ยวเสี่ยวกับลู่เย่พาเลขาธิการจ้าวไปชมผักที่พวกเขาปลูกไว้
บ้านลู่เย่มีห้องว่างที่มีเตียงเตาคังอยู่ทั้งหมดสี่ห้อง
เดิมทีมีเพียงห้องเดียวที่ปลูกผักไว้
เมื่อคืนตอนพาหัวหน้ากองผลิตมาชม ก็พาไปดูห้องนั้นห้องเดียว
แต่หลินเสี่ยวเสี่ยวกับลู่เย่คิดว่าอย่างไรเสียพวกเขาก็ขายผักออกไปตั้งมากมาย กลัวคนอื่นจะสังเกตเห็นความผิดปกติ