"คนธรรมดามาปรากฏตัวที่นี่ได้อย่างไร?"
แม้จะเต็มไปด้วยข้อสงสัย
แต่จอร์จก็ยังก้าวไปข้างหน้า ประสานกับไดโกะ เริ่มยกก้อนหินที่ทับร่างอีกฝ่ายออก
อย่างไรเสีย แม้จะเป็นหน่วยจู่โจมรัตติกาล
แต่หน่วยจู่โจมรัตติกาลที่ไม่เหมือนเดิมเท่าใดนักนี้ ก็แตกต่างจากหน่วยจู่โจมรัตติกาลดั้งเดิมอย่างมาก
พวกเขาไม่ได้ละเลยชีวิตของคนธรรมดาเพื่อประสิทธิภาพ
หากแต่ทิ้งคนจำนวนหนึ่งไว้ดูแลเขา ส่วนที่เหลือก็ค้นหาหัวหน้าหน่วยต่อไป
"ว้าย!"
หลังจากที่หลินอี้ถูกลากออกมา
สมาชิกหน่วยลีน่าที่ตามมาช่วยจัดการบาดแผลก็อุทานออกมาด้วยความตกใจ
"ขาของเขาทำไมเลือดไหลมากขนาดนี้?"
"คงหนีไม่ทัน เลยถูกทับสินะ?"
ไดโกะและจอร์จในตอนแรกคิดว่าขาของอีกฝ่ายถูกหินถล่มทับจนหัก
พวกเขาค่อยๆ วางเขาลงบนพื้น จากนั้นก็ฉีกผ้าตรงต้นขาออก
แล้วก็พบรอยฟกช้ำเป็นจำนวนมาก
"นี่มัน..."
แม้ทั้งสามคนจะไม่ใช่สมาชิกทีมรักษาผู้เชี่ยวชาญ
แต่ถึงกระนั้นก็ดูออก
ว่าขาของอีกฝ่ายไม่ใช่แค่ถูกทับธรรมดาๆ
ดูเหมือน...
จะมีคนจงใจทุบที่ขาของเขาอย่างแรงหลายครั้ง
"นี่มันแค้นอะไรกันนักหนา!"
"ถึงกับทุบขาเขาหัก แล้วโยนมาทิ้งตรงที่สัตว์ประหลาดปรากฏตัว"
จอร์จและไดโกะมีสีหน้าเคร่งขรึม
ไม่มีใครคาดคิด
ว่าเจ้าคนตรงหน้านี้ทุบขาตัวเองจนหัก
"ไม่ใช่แค่นั้น ดูเขาสิ บนตัวยังมีรอยระเบิดและรอยไหม้อีก"
หลินอี้หลบหนีออกมาในชั่วพริบตาที่เกิดระเบิด
แต่ก็ยังเลี่ยงไม่ได้ที่จะได้รับผลกระทบจากคลื่นแรงระเบิด
ทั้งตัวดูน่าสมเพชยิ่งนัก
"โหดร้ายจริงๆ เขาไปล่วงเกินใครมาหรือเปล่า?"
"เดี๋ยว! ไม่ใช่แล้ว!"
ถูกระเบิด ถูกไฟคลอก ที่ขายังมีร่องรอยการถูกทารุณอย่างชัดเจน
ทันใดนั้น ความคิดเหลวไหลหนึ่งก็ผุดขึ้นในหัวของไดโกะ
ร่างกายของเขาแข็งแรงดี เป็นคนแรกที่ฟื้นขึ้นมา
และยังได้เห็นภาพเหตุการณ์บางส่วนในภายหลัง
นี่มันตรงกับยักษ์สีแดงตนนั้นทุกอย่างไม่ใช่หรือ?
คนตรงหน้าเนี่ย หรือว่า...
คือ...
"สมาชิกไดโกะ เป็นอะไรไป? จับให้มั่นหน่อยสิ"
ลีน่าที่กำลังช่วยพันแผลที่หัวเข่าอยู่ รู้สึกว่าไดโกะแปลกไป
"เปล่า ไม่มีอะไร"
ไดโกะไม่ได้เอาเรื่องที่ตนคาดเดาออกมาพูด
แต่กลับเก็บ "ความลับ" นี้เอาไว้
หลังจากพันแผลเสร็จขั้นต้น
จอร์จก็แบกหลินอี้ขึ้นหลัง
"พวกคุณสองคนหาหัวหน้าหน่วยต่อไปเถอะ ผมจะพาเขาไปขึ้นเครื่องบินรบก่อน"
"ได้"
"ได้"
ไดโกะและลีน่าลุกขึ้นพร้อมกัน แล้วไปค้นหาที่อื่นต่อ
...
ในภวังค์เลือนราง
หลินอี้รู้สึกว่าตนเองมาอยู่ในป่ายามพลบค่ำที่มืดสลัว
ขาทั้งสองข้างก็หายดีอย่างน่าประหลาด
"ที่นี่ช่างคุ้นเคยเหลือเกิน..."
หลินอี้มองสภาพแวดล้อมรอบข้าง
รู้สึกเหมือนตัวเองเคยเห็นที่ไหนมาก่อน
แต่ก็นึกไม่ออกเสียที
ทว่ามีลางสังหรณ์บางอย่าง
มีพลังหนึ่งคอยชี้นำเขาอยู่ตลอด
ให้มุ่งไปยังสถานที่แห่งหนึ่ง
หลินอี้รู้สึกว่ามันไม่ค่อยดีเท่าไร
แต่ก็บอกไม่ถูก
"ระบบ?"
"ระบบ?"
แต่
ระบบในตอนนี้ไม่มีเสียงตอบรับใดๆ
ราวกับว่าที่นี่เป็นเพียงแค่ความฝันของเขาเท่านั้น
ความรู้สึกถูกชี้นำนั้นยังคงทวีขึ้นเรื่อยๆ
หลินอี้เดินไปข้างหน้าตลอดทาง
เพียงแต่ ยิ่งเดิน หลินอี้ยิ่งรู้สึกว่าที่นี่ช่างประหลาดพิกล
ยิ่งเดินก็ยิ่งหนาวยะเยือก นี่มันเกิดอะไรขึ้น?
เดินไปเรื่อยๆ
เขาก็มาหยุดอยู่หน้าสิ่งก่อสร้างขนาดมหึมาแห่งหนึ่ง
ทว่า
ตรงนั้นเป็นพีระมิดขนาดยักษ์
ไม่ ไม่ใช่พีระมิด
ควรจะพูดว่า เป็นหอดำเสียมากกว่า
ทันทีที่มาถึงที่นี่
หลินอี้รู้สึกว่าเลือดทั่วร่างของตนแข็งเป็นน้ำแข็ง
ผิดปกติ!
ผิดปกติเกินไปแล้ว!
หลินอี้กัดลิ้นตัวเองอย่างบ้าคลั่ง
แต่กลับไม่มีความรู้สึกใดๆ
แต่ยิ่งเป็นเช่นนี้ ก็ยิ่งทำให้เขาตระหนักถึงความผิดปกติ
ทันใดนั้นเขาก็นึกถึงพลังหนึ่งที่ตนได้รับมา
〔นักบินไพ่มรณะ〕
ในสถานที่ชวนขนหัวลุกแห่งนี้ เขาจะใช้มันได้ไหม?
ไม่รู้
แต่เขาไม่อยากจะจมดิ่งอยู่ในนี้เช่นนี้
ในพริบตาที่พีระมิดสีดำกำลังจะลากเขาเข้าไปข้างใน
หลินอี้ก็ตัดสินใจเด็ดขาด
กัดที่มือซ้ายของตนเองอย่างแรง
"ข้าจะกลับไปยังที่ที่ข้าควรจะอยู่!"
〔ติ๊ง〕
〔สกิลนักบินไพ่มรณะมีผลแล้ว〕
〔ได้เห็น: การตกต่ำของผู้ถูกแสงเลือกสรร〕
〔รางวัลจากรอบก่อนจะแจกจ่ายให้หลังจากออกจากดินแดนที่พังพินาศ〕
เพียะ!
หลินอี้สะดุ้งเฮือก
มือซ้ายฟาดไปข้างๆ อย่างแรง
ติดเข้าไปในซอกชั้นของเครื่องบินรบ แล้วร่างก็เอียง
มือถูกหนีบจนหัก
"อ๊าก!"
ความเจ็บปวดอย่างรุนแรง ทำให้หลินอี้ตื่นขึ้นมาอย่างเต็มที่
จอร์จวางหลินอี้ลงเรียบร้อย เดิมทีตั้งใจจะไปหาหัวหน้าหน่วยต่อ
แต่แล้วก็ได้ยินเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดของหลินอี้
"เจ้าฟื้นแล้วหรือ?"
หันไป ก็เห็นหลินอี้ที่มือก็หักไปด้วย
"???"
อะไรกัน?
นี่ทำได้อย่างไร?
ในหัวของจอร์จเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ
แต่เขาก็รีบประคองหลินอี้ให้ตรงขึ้นอย่างรวดเร็ว
"เจ้าไม่เป็นไรนะ?"
"ข้าไม่เป็นไร"
หลินอี้ส่ายหัว
ในตอนนี้เขารู้สึกโชคดีอย่างที่สุด
ยังดี...
ที่ตนเองออกมาจากพีระมิดชวนสยองนั่นได้
ในความฝัน เขาไม่รู้ว่าที่นั่นคืออะไรด้วยเหตุผลบางอย่าง
หลังจากตื่นขึ้น ก็รู้แจ้งในทันที
ที่นั่น
คือดินแดนแห่งตำนานของโนอาห์ หรือจะพูดว่า โนอาห์โบราณสถานก็ได้
แต่
ที่ตนเองรับรู้ถึงกลิ่นอายหนาวยะเยือกได้
คงเป็นเพราะเหมือนกับมิโซรุงิในเน็กซัสถูกซาคิชิงตัดหน้าไปก่อนแล้ว
นี่หมายความว่า
โลกใบนี้
ไม่ใช่แค่โลกของเลโอที่ไม่มีเลโอธรรมดาๆ
อย่างน้อยที่สุด ก็มีซาคินี้ที่จ้องมองอย่างโลภโมโทสัน
ทว่า...
ยังมีข้อสงสัยข้อหนึ่งที่วนเวียนอยู่ในหัวเขา
เพราะเหตุใด...
โนอาห์โบราณสถานถึงปรากฏพีระมิดที่คล้ายกับในโลกของทีก้า?
หรือว่าโลกใบนี้ยังมีเรื่องของทีก้าอีก?
จอร์จหยิบผ้าพันแผลจากกล่องยาแล้วเย็บแผลให้หลินอี้อีกครั้งอย่างง่ายๆ
"ข้าไม่เป็นไร เจ้าอย่าเย็บให้มันแน่นเกินไป"
ในตอนที่หลินอี้กำลังเหม่อ จอร์จก็พันเขาเสียจนกลายเป็นบ๊ะจ่าง เห็นได้ชัดว่าอีกฝ่ายเป็นห่วงว่ามนุษย์บอบบางอย่างเขาจะทำให้ตัวเองพิการอีก
หลินอี้รู้ว่าอีกฝ่ายหวังดี
แต่ว่า
ถ้าถูกพันเป็นบ๊ะจ่างแล้วเกิดถูกดึงเข้าไปในดินแดนผีสิงนั่นอีก เขาอาจจะต้องออกมาโดยที่ร่างกายไม่สามารถทำร้ายตัวเองได้
อย่างไรก็ตาม ตอนนี้เขาก็แทบไม่ต่างอะไรกับพิการทั้งตัว
ถึงไม่ถูกมัด ก็ใช้การถ่ายเทได้อีกแค่สองครั้งมากที่สุด
"เจ้าพักอยู่ที่นี่สักครู่ก่อนเถอะ รอพวกเราจัดการเรื่องราวเสร็จแล้ว จะส่งเจ้าไปโรงพยาบาล"
จอร์จไม่มีท่าทีจะแก้มัดให้เขา
"ก็ได้"
หลินอี้พยักหน้า
เขาใช่คนที่ไม่รู้จักบุญคุณคน
หลังจากที่จอร์จจับเขาให้อยู่นิ่งแล้ว
ก็เลือกที่จะจากไป
ส่วนหลินอี้ก็ฉวยโอกาสนี้เปิดระบบ
แท้จริงแล้วเขาพอเข้าใจเหตุผลที่ระบบไม่สามารถใช้งานได้ในที่แห่งนั้น
ยังดี
ที่〔นักบินไพ่มรณะ〕เป็นสกิลแนวคิด ไม่อย่างนั้นคงกลายเป็นยักษ์แห่งความมืดไปแล้ว
"ระบบ นี่คือสิ่งที่เจ้าว่าอบอุ่นงั้นหรือ? ข้าเพิ่งมาถึงก็พิการหนักแล้ว"