หนองน้ำมังกรเลือด!!
เยี่ยเซียวลอยเด่นอยู่กลางนภา ชุดขาวไร้คราบไคล อุ้มกู้หมิงเยว่ไว้ในอ้อมแขน สีหน้าเรียบเฉยมองดูเหล่าผู้แข็งแกร่งแห่งชนเผ่าตกค้างที่อยู่ตรงหน้า
"เทพบุตรตระกูลเยี่ย สุดท้ายก็เป็นเจ้าจริง ๆ ด้วย!!"
เยี่ยหยากัดฟันแน่น แววตาไม่ปิดบังเจตนาฆ่าแม้แต่น้อย
หากเป็นยามปกติ เขาไม่กล้าแม้แต่จะแสดงเจตนาฆ่าเพียงเสี้ยวหนึ่งต่อเทพบุตรผู้นี้
แต่ครั้งนี้ เขาถูกเยี่ยเซียวหลอกใช้ ให้มาถูกล้อมที่หนองน้ำมังกรเลือด ไม่เพียงต้องเสียหน้า แต่ยังสูญเสียชนเผ่าและผู้อาวุโสนับไม่ถ้วน
ความแค้นเก่าใหม่ค่อย ๆ ทำให้เยี่ยหยาสูญเสียสติ
"ท่านเจ้าภูเขาพูดอะไร ข้าน้อยฟังไม่รู้เรื่องเลย?"
เยี่ยเซียวส่ายหน้า ท่าทางเรียบเฉยราวกับสายลม
ยามนี้ บนนภาเบื้องหน้าเขามีสิ่งมีชีวิตชนเผ่าตกค้างเกือบพันตน แต่ละตนล้วนมีพลังเลือดที่น่าตกใจ
"ฮึ ปากจัดนัก"
เยี่ยหยาส่งเสียงเย็นชา แล้วหันไปมองอ๋าวเจี่ยที่อยู่ข้างกาย ราวกับกำลังรอคำสั่งจากเขา
"จับมันลงมา"
อ๋าวเจี่ยสีหน้าเย่อหยิ่ง ทันใดนั้น สิ่งมีชีวิตขั้นมหายานหลายสิบตนก็เดินออกมาจากด้านหลัง พุ่งเข้าล้อมเยี่ยเซียว
ที่นี่คือหนองน้ำมังกรเลือด เป็นรังของเผ่ามังกรเลือด
ไม่ว่าเด็กหนุ่มผู้นี้จะเป็นใคร วันนี้ก็หนีไม่พ้น
"เยี่ยเซียว รีบวางข้าลงเดี๋ยวนี้นะ ด้วยกำลังของเจ้า หากคิดจะฝ่าวงล้อมออกไป ไม่ได้หมายความว่าจะทำไม่ได้"
กู้หมิงเยว่ตาคลอหน่วย เสียงอ้อนวอนเบา ๆ "ข้าขอร้องล่ะ..."
"วูม"
แต่เยี่ยเซียวกลับไม่ตอบสนองใด ๆ ในเนตรคู่ของเขาจู่ ๆ ก็มีเปลวเพลิงพลุ่งพล่าน
เพียงชั่วพริบตา ก้าวเท้าของสิ่งมีชีวิตขั้นมหายานหลายสิบตนนั้นก็หยุดชะงักอยู่กับที่ ใบหน้าซีดเผือดด้วยความหวาดกลัว
พวกเขาค่อย ๆ ก้มหน้าลง มองดูเปลวเพลิงสีทองที่ลุกไหม้ขึ้นจากใต้ฝ่าเท้า แล้วส่งเสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดและสิ้นหวัง