"เยี่ยเซียว!! ระวัง..."
กู้หมิงเยว่สีหน้าเปลี่ยนไปทันที ไม่คาดคิดเลยว่าภายในหนองน้ำมังกรเลือดจะมีบรรพชนขั้นจื้อจุนหลับใหลอยู่
นางพยายามลุกขึ้น ดวงตามีลวดลายเซียนหมุนวน กระหม่อมมีพลังเลือดพุ่งออกมาอีกครั้ง ตั้งใจจะเผาผลาญสายเลือดเพื่อแลกโอกาสรอดให้เยี่ยเซียว
"อย่าขยับ"
แขนของเยี่ยเซียวกอดแน่น ขัดจังหวะการกระทำของกู้หมิงเยว่ทันที
เขาลำบากแค่ไหนกว่าจะพิชิตใจจักรพรรดินีขั้นจื้อจุนผู้นี้ได้ ย่อมไม่ยอมให้นางต้องกลายเป็นคนไร้ค่า
ในดวงตาของเขามีหินดำลึกลับก้อนหนึ่งปรากฏชัดขึ้น แสงที่มองผ่านแม้แต่อากาศว่างก็แตกสลาย
"เยี่ยเซียว!! เขาเป็นขั้นจื้อจุน!!"
กู้หมิงเยว่ตะโกนเสียงแหลม พยายามดิ้นรน "เราทั้งคู่จะต้องตาย!! อย่างนั้นสู้ให้รอดคนเดียวไม่ดีกว่าหรือ? ข้าเป็นขั้นจื้อจุน ข้าสังหารเขาได้"
"ขั้นจื้อจุนแล้วอย่างไร? กู้หมิงเยว่ บางครั้งคนที่อยู่รอดต่างหากที่เจ็บปวดที่สุด..."
เยี่ยเซียวสีหน้าอ่อนโยน กดแก้มของกู้หมิงเยว่ไว้กับอกเบา ๆ "ข้าบอกแล้วว่า ใครก็ทำร้ายเจ้าไม่ได้..."
"เยี่ยเซียว..."
กู้หมิงเยว่ร่างกายสั่นเทา เอ่ยปากแต่ไม่กล่าวอะไร สุดท้ายค่อย ๆ หลับตาลง พิงอยู่ที่อกของเยี่ยเซียวอย่างเงียบ ๆ
ชั่วขณะนั้นนางรู้สึกปลงตก ตัดขาดกับชาตินั้นของนางเองอย่างสิ้นเชิง
"ครืน ๆ"
เมื่อฝ่ามือเลือดยักษ์ตกลงมาจากฟ้า ฟ้าดินทั้งผืนก็มืดมิดลงทันที
พลังขั้นจื้อจุนอันน่าสะพรึงหลั่งไหลลงมา บดขยี้ทั้งอากาศและพื้นดินให้เป็นผุยผง
ทุกคนมองภาพนั้นด้วยความหวาดกลัว วิญญาณแทบจะแตกสลาย