"เป็นไปได้อย่างไร..."
เยี่ยเฉินขมวดคิ้วแน่น มองดูหุ่นเชิดศึกที่บนพื้นไร้ซึ่งระลอกพลังเซียนอีกต่อไป ฝ่ามือค่อยๆ กำแน่น
ในเวลานี้ หัวใจแห่งมรรคาของเขาก็ถูกเยี่ยเซียวทำให้หวาดหวั่นเช่นกัน
ด้วยพลังร่างกายศักดิ์สิทธิ์ของเขา ยังไม่อาจต้านทานหุ่นเชิดศึกขั้นมหายานตนนั้นได้
แต่เยี่ยเซียวใช้เพียงแค่สายตาเดียว ก็สามารถกักขังและฉีกมันเป็นเสี่ยงๆ ได้?
"ข้าให้โอกาสเจ้า ปล่อยพลังบรรพชนเข้าสู่กายเถิด"
เยี่ยเซียวสีหน้าเย็นชา กล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
"อะไรนะ?"
ได้ยินดังนั้น เยี่ยเฉินดวงตาเปล่งประกายสั่นไหว ไม่เคยถูกใครดูแคลนเช่นนี้มาก่อน
เพียงแต่ด้วยกำลังในตอนนี้ของเขา ยากที่จะเอาชนะเยี่ยเซียวได้จริงๆ คงต้องปลดล็อกพันธนาการร่างกายศักดิ์สิทธิ์ขั้นที่ห้า...
เยี่ยเฉินสูดลมหายใจลึก ก้าวเท้าตรงไปยังยอดเขา มุ่งหน้าไปยังบัลลังก์หยกขาวหนึ่งในนั้น
"ครืนครืนครืน!"
ท่ามกลางขอบฟ้าที่ไกลสุด ได้มีเสียงฟ้าร้องอันน่าสะพรึงกลัวดังมา
เห็นเพียงสายฟ้าทองคำสายหนึ่งผ่าลงมาจากฟ้า ประหนึ่งน้ำตกเทพไหลหลั่งลงมา ในชั่วพริบตาก็ปกคลุมร่างของเยี่ยเฉิน
ในวินาทีถัดมา ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของทุกคน ผิวหนังบนร่างของเยี่ยเฉินกลับแตกออกเป็นรอยแยกมากมาย
เลือดกระเซ็น พร้อมกับเสียงกรีดร้องของเยี่ยเฉินก็ก้องกังวานไปทั่วอาณาเขตตระกูลเยี่ย
"อ๊าา!!"
ภาพนี้ ทำให้บรรดาอันดับของตระกูลเยี่ยถึงกับถอยหนี บนใบหน้าต่างมีแต่ความเจ็บปวดและหวาดกลัว
ในฐานะอันดับสองของตระกูลเยี่ย ร่างกายศักดิ์สิทธิ์โบราณของเยี่ยเฉินคือร่างต้องห้ามอย่างแท้จริง ถูกพันธนาการโดยกฎสวรรค์
แต่ในเวลานี้ ภายใต้โทษสายฟ้าแห่งเส้นทางนักบุญนี้ เขากลับยืนหยัดได้เพียงช่วงเวลาสามลมหายใจ ก็เกือบถูกทำลายขั้นกายเนื้อจนแหลกละเอียด